อัศวินเริ่มเข้าใจแล้วว่าการสู้รบไม่ใช่ทางเลือกที่ดี
‘เราต้องการกำลังเสริม…’
แต่เมื่อมองไปรอบๆ เขาก็เห็นว่าทหารรับจ้างได้ปิดล้อมทางหนีทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้ว
พวกเขาขังกลุ่มทหารของอัศวินไว้ในกับดักที่ไม่มีทางออก
‘นี่มันไม่ใช่แค่ทหารรับจ้างธรรมดา…’
ท่าทาง การเคลื่อนไหว และความเป็นระเบียบวินัยของพวกเขา มันชัดเจนว่ากลุ่มนี้ไม่ธรรมดา แต่เป็นนักรบที่ผ่านศึกมามากมาย
เมื่อไม่เหลือทางชนะ อัศวินจึงหันกลับไปหากิสเลนก่อนจะตะโกนด้วยความสิ้นหวัง
“ท่านรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่? สั่งให้ทหารรับจ้างพวกนี้หยุดเดี๋ยวนี้! ท่านไม่มีสิทธิ์ฆ่าอัศวินที่ทำตามคำสั่งของลอร์ด! ท่านบ้าไปแล้วหรือไง?!”
ขณะนั้นเอง กิลเลียนที่ยืนเงียบอยู่ก็เดินออกมาข้างหน้า พร้อมกับยกขวานอันใหญ่ในมือขึ้น
“ปากดีเหลือเกินนะ”
แววตาเย็นชาของกิลเลียนทำให้อัศวินรู้ตัวทันทีว่าความตายอยู่ใกล้เพียงใด
หากเขาตายที่นี่ ร่างของเขาจะไม่มีวันถูกพบ
เขาเหลือทางเลือกเดียว
ตุบ!อัศวินคุกเข่าลงกับพื้น
“โปรดเถอะ ท่านกิสเลน ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”
