เหล่าทหารรับจ้างหันมามองกันด้วยความงุนงงราวกับมองคนบ้า ก่อนจะแยกย้ายออกห่างจากเขาอย่างระแวดระวัง
กิสเลนที่เฝ้าดูเหตุการณ์นี้อยู่ยิ้มบางๆ และโน้มตัวกระซิบกับกิลเลียน
“ระวังคนแบบนี้ไว้หน่อยนะ ทหารรับจ้างที่บอกว่าไม่สนใจเงินมักจะเป็นพวกที่เสียสติไปเลยเมื่อพวกเขาได้ลิ้มรสมัน ถ้าเขาไม่สนใจเรื่องเงินจริง เขาคงไม่มาทำงานแบบนี้หรอก”
กิลเลียนพยักหน้า ก่อนจะหันไปเตือนเหล่าทหารรับจ้าง
“ถ้าใครถูกจับได้ว่าแอบเก็บรูนสโตนไปแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะจัดการด้วยมือของข้าเอง ถือว่าเป็นการผิดสัญญา เพราะฉะนั้นถ้าเจ้าโดนก็โทษตัวเองแล้วกัน อย่าให้ความโลภครอบงำล่ะ”
เสียงคำรามของกิลเลียนทำให้ชัดเจนว่าเขาไม่ได้พูดเล่น เหล่าทหารรับจ้างที่กำลังตื่นเต้นถึงกับหงอยลงทันที หลายคนแอบหวังจะเก็บรูนสโตนติดตัวไปสักสองสามชิ้น แต่หลังคำเตือนหนักแน่นนั้น ทุกคนก็รู้ว่าความคิดนั้นต้องถูกละทิ้ง
ทันใดนั้นเอง กอร์ดอนล้วงมือลงไปในกางเกงของเขา พลิกหาอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบรูนสโตนออกมาหลายชิ้นแล้วโยนมันลงบนพื้น
“นี่มันอะไร?!”
“เจ้าเอามาได้ยังไง?”
“นายบ้าหรือเปล่า?!”
เหล่าทหารรับจ้างร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ แต่กอร์ดอนกลับปาดจมูกอย่างไม่แยแส แล้วเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
