แม้หลังจากงูโลหิตตายไปแล้ว เหล่าทหารรับจ้างที่ยังคงถูกความกลัวครอบงำก็ยังโจมตีร่างของมันต่อไป
“หยุด! หยุดได้แล้ว! มันตายแล้ว!”กิลเลียนตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนที่ทหารรับจ้างจะยอมลดอาวุธลงและถอยออกมา
ขณะนั้น พระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า แสงสีแดงของดวงอาทิตย์ย้อมทุกสิ่งรอบข้างให้เป็นสีเลือด ซากขนาดมหึมาของงูยักษ์ที่เต็มไปด้วยรอยแทงของอาวุธนับร้อยดูมืดมนและน่ากลัวยิ่งขึ้นภายใต้แสงอัสดง
ต่อหน้าภาพอันน่าทึ่งนี้ ทุกคนพากันเงียบงันราวกับตกลงกันว่าจะไม่มีใครพูด
ร่างของงูโลหิตนิ่งสนิทไปครู่หนึ่ง และเมื่อถึงตอนนั้นเองที่ทหารรับจ้างยอมรับว่าการต่อสู้นั้นจบลงแล้วจริงๆ
“ฮะ ฮ่า… เราชนะ… เราชนะจริงๆ!”เสียงร้องของทหารรับจ้างคนหนึ่งดังขึ้น
เสียงนั้นราวกับเปิดประตูให้ความรู้สึกหลั่งไหลเข้ามา ทหารรับจ้างทุกคนเริ่มส่งเสียงร้องด้วยความยินดี
“เราทำได้! เราฆ่าสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้!”
“ฮ่าๆๆ! มันตายจริงๆ!”
พวกเขาได้ฆ่าสัตว์ร้ายที่ครั้งหนึ่งดูเหมือนจะไม่มีทางเอาชนะได้
หรือพูดให้ถูก นายจ้างของพวกเขาต่างหากที่เป็นคนจัดการเกือบทั้งหมด
“แล้วนายท่านล่ะ? เขายังไหวอยู่ไหม?”
“รีบไปดูเขากันเถอะ!”
ทหารรับจ้างรีบวิ่งไปยังจุดที่กิสเลนนอนอยู่
กิสเลนที่ยังคงนอนอยู่บนพื้นยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรงและพึมพำว่า
“พวกเจ้า… ทำได้ดี…”
คำพูดนั้นทำให้เหล่าทหารรับจ้างส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ
