“เขายังมีชีวิตอยู่! นายท่านยังมีชีวิตอยู่!”
“วู้ฮู้!”
ความปิติยินดีจากการรอดชีวิตจากการต่อสู้อันโหดร้ายแผ่ซ่านไปทั่วกลุ่ม เสียงร้องแสดงความยินดีของพวกเขาดังไม่ขาดสาย
ความสามารถอันน่าทึ่งของกิสเลนยิ่งจุดไฟแห่งความตื่นเต้นในหมู่พวกเขา
“ฮ่าๆ ทหารรับจ้างของกิสเลนจงเจริญ!”
“ใช่แล้ว เรียกพวกเราว่าทหารรับจ้างของกิสเลนไปเลย!”
ท่ามกลางบรรยากาศแห่งชัยชนะ ทหารรับจ้างเริ่มร้องตะโกนชื่อกิสเลนด้วยความฮึกเหิม
กิสเลนมองเหล่าทหารรับจ้างที่กำลังหัวเราะและตะโกนด้วยความสนุกสนาน เขาเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา
“พวกซื่อบื้อ…”เขาพึมพำเบาๆ
จากนั้นเขาก็หมดสติไป
ดวงตาของกิสเลนค่อยๆ เปิดขึ้นเหมือนคนที่เพิ่งตื่นจากการหลับลึก
กิลเลียนที่คอยเฝ้าอยู่ข้างๆ รีบพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“นายท่าน! ท่านฟื้นแล้ว! ท่านเป็นยังไงบ้าง?”
กิสเลนที่ยังนอนอยู่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนถามเสียงแหบพร่า
“เบลินดาล่ะ?”
“เธอปลอดภัยแล้วครับ ตอนนี้กำลังพักอยู่หลังจากกินสมุนไพรเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ ท่านไม่ต้องกังวล”
“แล้วจำนวนคนที่เสียไปล่ะ?”
“ทหารรับจ้างตายไปมากกว่าครึ่ง… แต่ถ้าไม่ได้ท่าน พวกเราคงไม่มีใครรอดเลย”
“…อย่างนั้นเหรอ”
“แต่นายท่าน โปรดอย่าทำแบบนี้อีกเลย จะมีประโยชน์อะไรถ้าท่านต้องตาย?”กิลเลียนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
