มันไม่มีเหตุผลเลยที่ผู้นำจะเสี่ยงชีวิตแบบนั้น แม้ว่าทหารรับจ้างจะตายหมด พวกเขาก็ยังมีทางจัดการสัตว์ร้ายนั้นได้ ทำไมนายจ้างถึงยอมเสี่ยงตัวเองอย่างบ้าบิ่นขนาดนี้?
“…เข้าใจแล้ว เจ้าเริ่มพูดเหมือนเบลินดาเข้าไปทุกที”กิสเลนตอบด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
กิลเลียนพยายามยิ้มอย่างฝืนๆ เพื่อปกปิดความหงุดหงิดในใจ
เคาอาร์เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างก่อนพูดว่า
“ข้าเคยเจอคนบ้ามามากในชีวิต แต่ไม่เคยเจอใครบ้าเท่าท่านเลย นายท่าน ข้าไม่เคยนึกมาก่อนว่าท่านจะล้มเจ้าสัตว์ร้ายนั่นได้แบบนั้น”
“การบอกว่าข้าบ้า ไม่ใช่คำชมที่ดีนัก”กิสเลนพึมพำขณะพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ต้องกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวด
“อั่ก!”
“ระวังด้วย! ท่านยังขยับตัวไม่ได้ อาการบาดเจ็บของท่านร้ายแรงมาก”กิลเลียนรีบเข้ามาประคองเขา
กิสเลนค่อยๆ สำรวจร่างกายของตัวเอง ทุกส่วนถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล
ทั้งร่างกายยังคงปวดร้าว และเขาสัมผัสได้ว่าพิษยังคงหลงเหลืออยู่ในร่างกาย แม้เขาจะสามารถใช้มานาช่วยขับพิษที่เหลือออกได้ แต่กระดูกที่แตกและกล้ามเนื้อที่เสียหายต้องการเวลาในการฟื้นตัว
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตนี้ที่เขาใช้มานามากถึงขนาดนี้ เขาได้ผลักร่างกายเกินขีดจำกัด ใช้เทคนิคที่ยากจะคงไว้ได้นานจนถึงจุดที่ร่างกายแทบพังทลาย
จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ร่างกายของเขาจะอยู่ในสภาพย่ำแย่ถึงเพียงนี้
