เบลินดาย่นจมูกอย่างไม่พอใจราวกับจะบอกให้เขาหยุดพูดจาไร้สาระ และตอบกลับว่า
“อึก… ได้โปรด อย่าทำอะไรแบบนั้นอีกนะ นายน้อยกระโดดเข้าปากสัตว์ประหลาดนั่นไปทำไม…”
“โอเคๆ ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว แต่ตอนนี้ทุกอย่างจบแล้ว เธอพักผ่อนได้ เมื่อเรากลับถึงที่ดิน เราจะหาวิธีรักษาที่ดีที่สุดให้เธอ ระบบมานาของเธอน่าจะปั่นป่วนไปหมด แต่โชคดีที่อวัยวะภายในยังไม่เสียหาย”
แม้จะพักไปนาน เบลินดาก็ยังไม่สามารถขยับตัวได้ตามปกติ เธอรอดจากแรงกระแทกมหาศาลมาได้ แต่ร่างกายของเธอก็ได้รับบาดเจ็บหนัก
ด้วยระบบไหลเวียนมานาที่ถูกรบกวน แม้แต่ยาหรือสมุนไพรก็ไม่สามารถช่วยเธอได้มากนัก สิ่งเดียวที่ทำได้คือพักผ่อนจนกว่าระบบจะกลับมาสมดุล
“ฮึ… ฉันหลบได้อยู่แล้วนะ มันแค่ทำให้ฉันประหลาดใจเฉยๆ ปกติฉันไม่มีทางโดนเล่นงานแบบนั้นหรอก…”
แม้จะนอนอยู่บนเตียง เบลินดาก็ยังคงไว้ซึ่งความหยิ่งทะนงตามแบบฉบับของเธอ กิสเลนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมให้เธอ
หากเขาทิ้งเบลินดาไว้ที่คฤหาสน์ การเดินทางเพื่อฝ่าฟันไปยังจุดหมายคงยากลำบากกว่านี้มาก
เมื่อย้อนคิด เขาก็ตระหนักได้ว่าการมีเธอร่วมทางมาด้วยนั้นเป็นเรื่องโชคดีแค่ไหน
“เอาล่ะ พักผ่อนเถอะ เราจะออกเดินทางกลับเร็วๆ นี้ เพราะงั้นนอนต่ออีกหน่อย”
เมื่อได้ยินคำพูดของกิสเลน เบลินดาหลับตาลงอีกครั้งและพึมพำเสียงแผ่วเบา
“อย่ากินแค่เนื้อแห้งนะ… ใช้เครื่องเทศ… แล้วทำซุปด้วย…”
