“คนโง่คือเจ้า เมนัส! ถ้าจะไป ก็ไปเองเลย! เจ้าหน้าด้านขนาดไหนจำได้ไหม? หัวหน้ายังช่วยรักษาเจ้าอยู่เลย!”
“ตราบใดที่หัวหน้าอยู่ที่นี่ พวกเราจะหาทางรอดได้แน่! สู้กันเถอะ!”
กิสเลนมองไปรอบ ๆ อย่างประหลาดใจกับปฏิกิริยาที่คาดไม่ถึงจากเหล่าทหารรับจ้าง
ตอนนี้ ความมุ่งมั่นฉายชัดบนใบหน้าของเหล่าทหารรับจ้าง พวกเขาตัดสินใจแล้วว่าจะต่อสู้เคียงข้างกิสเลน ไม่ว่าพวกเขาจะเดินไปได้ไกลแค่ไหนก็ตาม
เขาเคยเห็นแววตาแบบนี้มาก่อน มันเป็นแววตาเดียวกับที่ลูกน้องของเขาในอดีตแสดงให้เห็นเมื่อเผชิญหน้ากับการต่อสู้ที่เป็นไปไม่ได้
แม้ว่าทหารรับจ้างเหล่านี้จะไม่มีทักษะที่เทียบเท่ากับลูกน้องในอดีตของเขา แต่ความตั้งใจของพวกเขาไม่ต่างกัน
กิสเลนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
“พวกเจ้า… ในที่สุดก็เริ่มมีประโยชน์ขึ้นมาบ้าง”
เคาอาร์ที่ยืนดูอยู่ มองเหล่าทหารรับจ้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
‘นี่ใช่คนพวกเดียวกับที่ข้ารู้จักจริง ๆ หรือ?’
ต่างจากกองทหารรับจ้างเซอร์เบอรัสที่เคยรับงานเสี่ยงตายมาในหลายพื้นที่ ทหารรับจ้างจากซิมบาร์แทบไม่เคยรับภารกิจที่อันตรายเลย
แต่เพียงไม่กี่วันที่ตามกิสเลนมา พวกเขากลับเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง
‘ไม่น่าเชื่อเลย… เขาทำให้คนพวกนี้อยู่ในกำมือได้ขนาดนี้’
นี่เป็นครั้งแรกที่เคาอาร์ยอมรับความสามารถของกิสเลนอย่างแท้จริง และรู้สึกประทับใจ
