กิลเลียนเองในฐานะอดีตกัปตันทหารรับจ้าง ก็ไม่สามารถปิดบังความชื่นชมในสิ่งที่เกิดขึ้นได้
แต่เบลินดาไม่สนใจเรื่องความโง่เขลานี้แม้แต่น้อย
“นายน้อยคะ นี่เป็นโอกาสที่เหมาะแล้วค่ะ ส่งทหารรับจ้างไปข้างหน้า แล้วรีบหนีไปเถอะค่ะ”เธอกระซิบ
กิสเลนเมินคำแนะนำของเธอ เขาถอดปลอกดาบที่เอวออกแล้วโยนมันลงพื้น
“นายน้อย! ได้โปรดเถอะ!”เบลินดาอ้อนวอน เพราะเธอรู้ดีว่าการทิ้งปลอกดาบ หมายถึงการตัดสินใจที่จะสู้จนตัวตาย
เธอแสดงสีหน้าโกรธจัด แต่เคาอาร์กลับหัวเราะเสียงดัง
“มีใจนักเลงดีนี่ ข้าชอบ ชวนให้ข้าคิดถึงตอนหนุ่ม ๆ ของตัวเอง”
กิสเลนไม่พูดอะไรขณะก้าวไปข้างหน้า
ในอดีต กองทหารรับจ้างที่เขาเคยนำมีความเชี่ยวชาญในการล่าสัตว์อสูร
เหล่าสัตว์ร้ายที่เคยสร้างความเสียหายให้กับทวีปในอดีต แข็งแกร่งกว่าบงูโลหิตที่พวกเขาเผชิญหน้าตอนนี้มากนัก
แม้ว่าความสามารถทางร่างกายของเขาในตอนนี้ หรือฝีมือของเหล่าทหารรับจ้างจะไม่อาจเทียบกับสิ่งที่เขาเคยมีในอดีต แต่ประสบการณ์ที่เขาสั่งสมมาน่าจะชดเชยข้อบกพร่องเหล่านั้นได้
“ลุยกันเถอะ!”
เมื่อได้ยินคำสั่งของกิสเลน เหล่าทหารรับจ้างต่างกระชับอาวุธในมือ และจัดรูปขบวนใหม่ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“ข้าแก่เกินไปสำหรับเรื่องพรรค์นี้แล้วนะ ถ้าหน้าข้าต้องมีริ้วรอยเพิ่มอีกล่ะก็ มันเป็นความผิดท่าน นายน้อย”เบลินดาพึมพำพลางถอนหายใจ คล้ายกับยอมจำนนต่อชะตากรรม
