แม้จะกลัวจนตัวสั่น ทหารรับจ้างยังคงมองไปที่กิสเลนเพื่อรอคำสั่ง
แต่ครั้งนี้ กิสเลนกลับยืนนิ่ง ดวงหน้าที่มักจะแสดงความเด็ดขาดและมั่นใจ กลับเคร่งเครียดเมื่อเผชิญหน้ากับงูโลหิต
‘ทำไมเขาถึงยืนนิ่งแบบนี้?’
‘เขาไม่มีแผนเลยหรือ?’
เป็นครั้งแรกที่เหล่าทหารรับจ้างเริ่มรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่คืบคลานเข้ามา
เบลินดาเดินเข้ามาหากิสเลนพร้อมกับกระซิบอย่างร้อนรน
“นายท่าน เราต้องหนีแล้ว เราไม่มีทางเอาชนะมันด้วยกำลังที่เรามีตอนนี้”
“ถ้าข้าหนีตอนนี้ ทหารรับจ้างจะเป็นยังไง?”
“ใครจะสนว่าทหารรับจ้างไม่กี่สิบหรือร้อยคนจะตายล่ะคะ? สิ่งสำคัญคือความปลอดภัยของท่าน!”
กิลเลียนที่ยืนอยู่ข้างหน้ากิสเลนพูดด้วยเสียงเบา
“นายท่าน โปรดไปกับเบลินดาเถิด พวกเราจะสกัดมันไว้เอง หน้าที่ของเราคือปกป้องความปลอดภัยของนายจ้าง ท่านไม่ต้องห่วงเรา”
“กิลเลียน…”
“ได้โปรด ฝากลูกสาวของข้าไว้กับท่านด้วย”
ถึงเสียงจะไม่ดังมาก แต่คำพูดนั้นกลับหนักแน่นจนถึงขั้วหัวใจ
เคาอาร์ที่ได้ยินบทสนทนานั้นตัดสินใจพูดขึ้นบ้าง
“เราควรถอยเถอะ ถ้านายท่านสั่ง พวกเราจะหาทางเอาตัวรอดเอง ถึงบางคนต้องตาย แต่นั่นก็เป็นวิถีของทหารรับจ้างอยู่แล้ว เราได้รับค่าจ้างมาเพื่อเสี่ยงชีวิต และนี่คือสิ่งที่เราต้องยอมรับ”
คำพูดของเคาอาร์ยิ่งเพิ่มน้ำหนักให้กิสเลนต้องตัดสินใจ
‘มันเหลืออีกแค่นิดเดียว…แต่ต้องจบแบบนี้จริงหรือ?’
