ลูกธนูนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเป้าหมาย แต่เกล็ดสีแดงเลือดของงูโลหิตกลับสะท้อนลูกธนูทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย
งูยักษ์เลื้อยเข้ามาใกล้ พลางสะบัดร่างสลัดลูกธนูออกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ถอย!”
เหล่าทหารรับจ้างค่อยๆ ถอยหลังตามคำสั่งของกิสเลน ขณะที่ยังคงรักษารูปขบวนเอาไว้
แต่ทว่างูโลหิตเคลื่อนไหวได้เร็วเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ด้วยขนาดอันมหึมาของมัน
“คราาาาา!”
ในชั่วพริบตา มันพุ่งเข้ามา อ้าปากกว้างและงับทหารรับจ้างคนหนึ่งเข้าไปทั้งตัว
“อ๊ากกกก!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเงียบหายไป
เอือก
ร่างของทหารรับจ้างคนนั้นถูกกลืนหายไปในลำตัวของงูยักษ์
ทุกคนมองดูอย่างสยดสยอง ขณะที่รอยเคลื่อนไหวของร่างที่กำลังถูกย่อยค่อยๆ เลื่อนลงไปตามตัวของมันจนหยุดอยู่ตรงกลาง
ความหวาดกลัวแล่นไปทั่วทั้งกลุ่ม
งูโลหิตหรี่ตามองกลุ่มคนอีกครั้ง ราวกับกำลังเลือกเป้าหมายถัดไป
“ถอย! เราต้องถอยก่อน!”
กิสเลนสั่งให้ทุกคนถอยเพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างพวกเขากับสัตว์ร้ายตัวนี้
แต่งูโลหิตกลับไม่ได้ไล่ตามในทันที มันดูพอใจที่จะเฝ้าดูเหยื่อวิ่งหนี เหมือนกำลังทดสอบว่าเหยื่อจะเลือกสู้หรือพยายามหนี
หลังจากได้กินไปหนึ่งคนแล้ว มันดูไม่รีบร้อน แต่ดวงตาที่คอยจับจ้องพวกเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ
“ท่านครับ แล้วเราจะทำยังไงดี?”
“เราจะปล่อยให้มันฆ่าพวกเราหมดไม่ได้ใช่ไหม?”
