แม้แต่กิสเลนเองก็ไม่คาดคิดว่าจะเจอกับมัน
จากข้อมูลในชีวิตก่อนของเขา งูโลหิตควรจะอาศัยอยู่ลึกเข้าไปในป่าอสูร ไม่ใช่ใกล้เขตนอกเช่นนี้
‘ทำไมตอนนี้…ต้องเป็นตอนนี้…นี่มันจังหวะที่เลวร้ายจริงๆ’
จุดหมายของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากขอบป่าอีกแล้ว
พวกเขาเสียเวลาเพราะต้องเคลียร์เส้นทางและจัดการกับมอนสเตอร์ที่ยึดพื้นที่ในบริเวณนั้น
ตั้งแต่เริ่มวางแผนเคลียร์ป่าแห่งนี้ กิสเลนได้ยืนยันหลายครั้งว่ามอนสเตอร์ที่พวกเขายังไม่สามารถจัดการได้ ควรจะอยู่ลึกเข้าไปในป่าอสูร
แต่ตอนนี้กลับมีมอนสเตอร์ที่เกินกว่าระดับอันตรายที่คาดการณ์ไว้ปรากฏตรงหน้า
งูโลหิตแลบลิ้นออกมา สำรวจกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสายตาเย้ยหยัน
มันดูราวกับกำลังลิ้มรสอาหารมื้อถัดไปล่วงหน้า
เหล่าทหารรับจ้างต่างตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว คล้ายกบที่จ้องมองงูโดยไม่อาจขยับได้
เมื่อเห็นดังนั้น กิสเลนจึงตะโกนดังลั่น
“ตั้งสติ! ถ้าพวกเจ้ายืนเฉยๆ แบบนี้ พวกเราตายหมดแน่!”
เสียงตะโกนของเขาเหมือนฟ้าผ่าในหู ทหารรับจ้างรีบตั้งสติและจัดรูปขบวนการต่อสู้อย่างรวดเร็ว
พวกเขาไม่อาจปล่อยให้ตัวเองตายไปโดยไม่ได้ทำอะไร พวกเขาต้องลองโจมตีอย่างน้อยสักครั้ง
“ยิง!”
ตามคำสั่งของกิสเลน ทหารรับจ้างที่ถือโล่ก้าวขึ้นไปป้องกันแนวหน้า ขณะที่พลธนูยิงลูกธนูระดมเข้าใส่
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
