“เอาเถอะ… ช่วยไว้ก่อนก็แล้วกัน!”
ซูเฉินถอนหายใจเบา ๆ
เขาก้าวออกจากหลังม่านน้ำตก เดินไปยังร่างของเจ้าหนุ่มบำเรอสวรรค์
เขารู้ดีว่า… ร่างของเจ้าหนุ่มบำเรอสวรรค์น่าจะมียาแก้พิษผงหยินหยางราคะอยู่ด้วย
ร่างของจี้เล่อถงจื่อบัดนี้ดำคล้ำ ส่งกลิ่นเหม็นคาวรุนแรง เต็มไปด้วยพิษร้าย
ซูเฉินค่อย ๆ ถอดแหวนเก็บสมบัติออกจากนิ้วของเขาอย่างระมัดระวัง
ในแหวนน่าจะมียาแก้พิษอยู่แน่
แต่ในขณะนั้น… กลับมีลมหอมบางเบาพัดมาด้านหลัง
สองแขนอ่อนนุ่มโอบรัดจากด้านหลัง ร่างนุ่มร้อนแนบชิดเข้าหาเขาแน่น
“นี่มัน…?!”
ดวงตาซูเฉินเบิกกว้างทันที ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งร่าง
หลินลั่วเว่ยในสภาพเปลือยเปล่า ผิวขาวราวหยก รูปร่างเพรียวระหง เส้นผมดำยาวราวม่านน้ำตก ท่าทางสง่างาม ดวงหน้าเลอค่าเหนือใคร
แต่วินาทีนี้… ใบหน้ากลับแดงก่ำ ดวงตาเลือนลาง แววตาสั่นไหวเต็มไปด้วยไฟปรารถนา
ซูเฉินแม้จะผ่านชีวิตมาสองชาติ แต่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน!
“ถึงข้าจะไม่ใช่สุภาพบุรุษ… แต่ก็ไม่อาจฉวยโอกาสยามคนลำบากได้!”
ซูเฉินกัดฟัน ยิ้มขื่นในใจ ถึงแม้ร่างกายเขาเองก็เริ่มร้อนระอุเช่นกัน
เขาพยายามควบคุมจิตใจฝืนเปิดแหวนเก็บสมบัติเพื่อหยิบยาแก้พิษออกมาให้หลินลั่วเว่ย
“…ช่
