วยข้าด้วย… ช่วยข้า…”
เสียงพร่าจากหลินลั่วเว่ยเปล่งออกมา แทบทำให้เลือดลมซูเฉินเดือดพล่าน
เขาพบว่าตนไม่สามารถดิ้นหลุดจากอ้อมแขนของหลินลั่วเว่ยได้เลย
อย่าลืมว่า… หลินลั่วเว่ยเป็นผู้บ่มเพาะในขอบเขตจ้าวยุทธ์ ขณะที่เขาอยู่แค่ปลายขอบเขตกายภาพ
แขนเล็ก ๆ ของเขา จะไปสู้แรงของหญิงสาวระดับนั้นได้อย่างไร?
สุดท้าย… ซูเฉินถูกผลักล้มลงไป
หลินลั่วเว่ยฉีกเสื้อผ้าของเขา แล้วโถมกายเข้าหาอย่างไม่ยอมปล่อย
“นี่ข้า… ถูกบังคับสินะ?!”
ดวงตาซูเฉินเบิกโพลง…!
…
หลายชั่วยามผ่านไป
เขามองหลินลั่วเว่ยที่นอนหลับพริ้มอยู่ข้างกาย ใบหน้างามของนางยังมีเหงื่อผุดเป็นเม็ดเล็ก ๆ
ซูเฉินได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น
“คราวนี้ ต่อให้ข้ากระโดดแม่น้ำหวงก็ล้างตัวไม่สะอาดแล้วล่ะ! แต่เจ้าก็อย่าโทษข้าเลย… คนที่เป็นฝ่ายผลักก็คือเจ้าเอง ข้าห้ามมือห้ามใจไม่ไหวจริง ๆ…”
เขาพึมพำเบา ๆ
จากนั้นก็กระโจนลงสู่สระลับห้วงหยิน
ความหนาวยะเยือกจากน้ำเย็นจัด ทำให้ซูเฉินตื่นเต็มตาในพริบตา
แต่ยิ่งดำลงไปลึก ความรู้สึกกลับยิ่งร้อนขึ้น
เมื่อถึงก้นสระ ความรู้สึกคล้ายแช่น้ำพุร้อนอันเร่าร้อน
ท่ามกลางหินใต้น้ำ… ซูเฉินเห็นสมุนไพรวิญญาณประหลาดต้นหนึ่ง
ใบของมันมีเก้า
