“ดูแลคนบาดเจ็บกับเอาศพมารวมกันในที่เดียว คาถาแสงกำลังจะหมดแล้ว ดังนั้นให้แขวนโคมไฟให้เรียบร้อย”
ทหารรับจ้างที่รอดชีวิตต่างรีบทำตามคำสั่งของกิสเลนโดยไม่ลังเล
หนึ่งในนั้นคือกอร์ดอน ชายร่างยักษ์ที่มีกล้ามเนื้อแน่นหนา
“เฮ้อ พวกมันช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสะอิดสะเอียน”
ขณะที่กอร์ดอนทำความสะอาดพื้นที่รอบนอก เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นซากศพของพัลเลอร์
ความเครียดจากการเผชิญหน้าพวกมันตลอดหลายวันที่ผ่านมาอาจทำให้กล้ามเนื้อของเขาเล็กลงบ้าง
‘กลับไปเมื่อไหร่ คงต้องออกกำลังกายหนักกว่าเดิม’
เขาโยนร่างไร้วิญญาณของพัลเลอร์ไปบนกองศพอย่างง่ายดาย
ขณะที่เขาตามเก็บซากศพที่กระจัดกระจายอยู่ เขาก็เดินเข้าไปใกล้ป่ามืดโดยไม่ทันคิด
กอร์ดอนเริ่มอยู่ไกลจากกลุ่มมากขึ้นและมาอยู่ใกล้ขอบเขตของป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่
ทันใดนั้น เขาเหลียวกลับไปมองแสงที่ยังคงส่องอยู่
แสงจากคาถาเริ่มเลือนรางลง และลูกแก้วที่เคยส่องสว่างก็ค่อยๆ หรี่ลงเรื่อยๆ
ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างอธิบายไม่ได้ทำให้กอร์ดอนรีบคว้าซากศพอีกตัวที่ขา
เขาตั้งใจจะโยนมันลงกองแล้วรีบกลับไปหากลุ่ม
แต่ทันใดนั้น พัลเลอร์ที่เขาคิดว่าตายไปแล้วกลับลืมตาขึ้น
“หา?”
เสียงที่โง่เง่าหลุดออกมาจากปากของกอร์ดอนด้วยความตกใจ
แควก!
ในพริบตา หนวดของพัลเลอร์พุ่งออกมาพันรอบคอ แขน ลำตัว และขาของกอร์ดอน
“อ๊ากกกกกก!”
