เสียงกรีดร้องของเขาดังขึ้น เรียกให้ทุกคนหันไปมอง
ภาพที่เห็นคือกอร์ดอนกำลังถูกลากเข้าไปในความมืด
“กอร์ดอน!”
“บ้าเอ๊ย! มันยังมีตัวที่ยังไม่ตายอยู่!”
“ไอ้คนซื่อบื้อ!”
ทหารรับจ้างต่างรีบวิ่งเข้ามาทางเขา แต่ก็หยุดลงตรงขอบเขตแสงที่ปลอดภัย
ไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไปในความมืดมิดของป่าที่ล้อมรอบอยู่
“จะทำยังไงดี?”
“จบแล้ว… เขาเข้าไปในความมืดแบบนั้น ไม่มีทางช่วยได้หรอก”
“น่าเสียดาย เราเพิ่งจะชนะเองแท้ๆ”
ป่ามีความหนาทึบจนมืดสนิท ราวกับหลุดเข้าไปในอุโมงค์ที่ไม่มีแสงสว่างเลยแม้แต่น้อย
พัลเลอร์นั้นต่อกรได้ยากมากอยู่แล้วในยามปกติ แต่ในความมืดนั้น พวกมันแทบจะไร้เทียมทาน
สิ่งเดียวที่รอคอยกอร์ดอนอยู่ในป่าก็คือความตาย
เหล่าทหารรับจ้างยืนจับกลุ่มอยู่บริเวณชายป่า สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไป
กิสเลนชักดาบของเขาอีกครั้ง
เบลินดากับกิลเลียนที่เห็นท่าทีของเขาก็รีบคว้าแขนเขาไว้ทันที
“นายท่าน! ท่านเสียสติไปแล้วหรือ?”
“ท่านลอร์ด มันอันตรายเกินไป!”
กิสเลนหันมองทั้งสองเงียบๆ ก่อนจะละสายตาไปยังกลุ่มทหารรับจ้างที่เหลืออยู่
ทหารรับจ้างแต่ละคนต่างมีสีหน้าขมขื่น แต่ก็พากันส่ายหัวเบาๆ พวกเขาไม่ได้โทษกิสเลน เพราะนี่ไม่ใช่ความผิดของเขา อุบัติเหตุแบบนี้สามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา
แม้แต่ผู้นำที่สู้ในแนวหน้าก็ไม่สามารถป้องกันทุกเหตุการณ์ได้
