เหล่าทหารรับจ้างที่ถูกจ้องด้วยสายตาดุดันรีบพยักหน้า ก่อนจะกลับไปทำงานอย่างรวดเร็ว
ขณะเคาอาร์นั่งลง เคี้ยวเนื้อแห้งพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
“น่าเสียดายชะมัด”
เขาอยากจะตามพวกนั้นไปด้วย มันดูเหมือนจะสนุกดี แต่ถ้าเขาไป จะไม่มีใครคอยคุมทหารรับจ้างที่เหลือ
ในขณะเดียวกัน กิสเลนกำลังวิ่งด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง ไล่ตามร่องรอยของกอร์ดอน
การไล่ตามพัลเลอร์ที่กลมกลืนไปกับความมืดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย พวกมันหายลับไปจนมองไม่เห็น
ในระยะประชิด เขายังพอสัมผัสการเคลื่อนไหวของพวกมันได้ แต่เมื่อระยะห่างมากขึ้น แม้แต่ความรู้สึกนั้นก็ยังเลือนหายไป
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมในชีวิตก่อน แม้แต่นักรบระดับมาสเตอร์อย่างท่านเคานต์บัลแซคยังต้องพ่ายแพ้ต่อพัลเลอร์
แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไปเล็กน้อย
เพราะกอร์ดอนที่ถูกพัลเลอร์ลากไปนั้นเป็นมนุษย์ และมนุษย์ไม่สามารถกลมกลืนกับความมืดได้
―อ๊าาาาาาา!
เสียงกรีดร้องแผ่วเบาของกอร์ดอนดังมาจากที่ไกลออกไป
กิสเลนที่กำลังวิ่งตามเสียงร้องของกอร์ดอนอย่างบ้าคลั่ง รวบรวมพลังมานาเข้าในเสียงของเขา แล้วตะโกนออกมาด้วยพลังอันมหาศาล
“กอร์ดอน! ร้องต่อไป! ข้ากำลังจะไปช่วยเจ้า!”
เสียงของเขาดังก้องไปทั่วป่า สั่นสะเทือนไปถึงต้นไม้ใบหญ้า
เสียงนั้นดังพอที่จะไปถึงกอร์ดอนได้อย่างแน่นอน
