ตามปกติแล้ว การตะโกนเสียงดังใน“ป่าปีศาจ”ถือเป็นสิ่งต้องห้าม เพราะมันอาจปลุกมอนสเตอร์ตัวอื่น หรือทำให้พวกมันรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขา และนำไปสู่การถูกตามล่า
แต่ตอนนี้ พวกเขากำลังอยู่ในเขตของพัลเลอร์และเป็นเวลากลางคืน
มอนสเตอร์อื่นๆ ในป่าคงยังไม่รู้ว่าพัลเลอร์ส่วนใหญ่ถูกฆ่าไปแล้ว จึงไม่น่าจะเคลื่อนไหวง่ายๆ
―“ช่วยด้วย! ข้าขอร้อง!”
เสียงร้องของกอร์ดอนดังขึ้นต่อเนื่องหลังจากได้ยินเสียงของกิสเลน แม้คอของเขาจะเจ็บแสบเหมือนจะขาด
กิสเลนที่กำลังเร่งฝีเท้าตามเสียงร้องเริ่มจับทิศทางได้ แต่ในที่สุดเสียงของกอร์ดอนก็เงียบลง
‘ปากของเขาอาจถูกปิด…’
กิสเลนกัดฟันแน่น ก่อนจะปลดปล่อยมานาเพิ่มขึ้นอีก
‘…หรือไม่ก็เขาตายไปแล้ว’
แต่เขายังไม่ยอมแพ้จนกว่าจะเห็นศพของกอร์ดอนด้วยตาของตัวเอง
ซู่ซ่า!
กิสเลนดึงคัมภีร์แสงออกจากเสื้อคลุม แล้วฉีกมันออก
พรึ่บ!
พื้นที่รอบตัวสว่างวาบขึ้นในทันที เขาสำรวจพื้นดินอย่างรวดเร็วเพื่อมองหาร่องรอย ก่อนจะตัดสินใจพุ่งตัวไปตามทิศทางที่น่าจะใช่
‘อดทนไว้นะ กอร์ดอน!’
ในขณะเดียวกัน กอร์ดอนที่ปากถูกพันด้วยหนวดของพัลเลอร์พยายามดิ้นรนสุดชีวิต
พัลเลอร์ที่ลากเขามานั้นเริ่มสัมผัสได้ถึงการถูกไล่ตาม มันจึงคิดว่าเสียงร้องเป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกมนุษย์ตามมาได้ และรีบปิดปากกอร์ดอนทันที
“อื้อออ! อื้ออ!”
