แม้จะมีการโค่นต้นไม้ลงไปบ้าง แต่ป่ายังคงหนาแน่นจนแสงจันทร์ที่เลือนลางแทบไม่อาจส่องให้เห็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้
แคร่ก… แคร่ก…
ทุกคนกลั้นหายใจ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ความเงียบที่หนักอึ้งราวกับกลืนกินทุกสิ่งจนแม้แต่เสียงลมหายใจยังไม่ได้ยิน
กรอบแกรบ… กรอบแกรบ…
ในที่สุด พัลเลอร์ก็เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามา
เมื่อแสงทั้งหมดหายไป สิ่งที่พัลเลอร์เคยหวาดกลัวก็ไม่เหลืออีกต่อไป
ท่ามกลางการล้อมของพัลเลอร์นับร้อย ทหารรับจ้างเริ่มมีเหงื่อไหลชุ่มทั่วตัว
ความกลัวดิบเถื่อนผุดขึ้นมาจากเบื้องลึก เมื่อพวกเขารับรู้ถึงบางสิ่งที่มองไม่เห็นยืนอยู่ตรงหน้า
แคร่ก… แคร่ก…
พวกเขาสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของพัลเลอร์ที่ขยับเข้าใกล้ช้าๆ
ทุกคนต่างรู้ดีว่าพัลเลอร์พร้อมจะโจมตี หรือจับพวกเขาไปเป็นเหยื่อในทุกวินาที
ในตอนนั้นเอง กิสเลนตะโกนขึ้น
“ตอนนี้!”
ตามคำสั่งของเขา ทุกคนฉีกสิ่งที่ถืออยู่ในมือออก
ฟุ่บ!
ลูกแก้วสีขาวขนาดเท่าหัวเด็กนับร้อยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ส่องสว่างไปรอบด้าน
ด้วยลูกแก้วเหล่านี้ ความสว่างราวกลางวันก็ปกคลุมทั่วบริเวณ
สิ่งที่พวกเขาฉีกออกคือม้วนคาถาของเวทมนตร์วงแหวนที่ 1 ชื่อ “แสงสว่าง” ซึ่งกิสเลนนำมาเป็นไม้ตาย โดยเขาเตรียมลังเต็มไปด้วยม้วนคาถาเพื่อรับมือกับพัลเลอร์โดยเฉพาะ
แค๊ากกก!
พัลเลอร์ที่ถูกแสงสว่างจู่โจมร้องด้วยความเจ็บปวด ปิดตาของพวกมันอย่างรวดเร็ว
