หลังจากอาหารค่ำ เมื่อความมืดโรยตัวลงมา บรรยากาศในป่าก็ยิ่งวังเวงมากขึ้น
แม้จะเหนื่อยล้าจากการต่อสู้รายวัน แต่เหล่าทหารรับจ้างก็ยังนอนไม่หลับ เสียงหอนที่ดังขึ้นเป็นระยะจากที่ไกลๆ ชวนให้พวกเขาขนลุก
จนเมื่อพวกเขาก่อกองไฟและแขวนตะเกียงไว้ให้พื้นที่สว่างมากขึ้น ทหารรับจ้างถึงได้เริ่มพักผ่อนได้บ้าง
แต่กิสเลนกลับไม่ได้ล้มตัวลงนอน เขานั่งอยู่เงียบๆ ข้างกองไฟ
“ท่านนายน้อยจะไม่นอนหรือคะ?” เบลินดาถาม
“มีบางอย่างที่ข้าต้องตรวจสอบ”
“อะไรหรือคะ?”
“มอนสเตอร์”
“ว่าไงนะคะ?”
เบลินดาขมวดคิ้วด้วยความงุนงง กิสเลนตอบเบาๆ
“มอนสเตอร์ที่โจมตีเราตอนกลางวันไม่ปรากฏตัวในตอนกลางคืน มันต้องมีเหตุผลบางอย่าง”
“ไม่นะ…”
เบลินดาเริ่มเข้าใจสิ่งที่กิสเลนกำลังจะสื่อ สองคืนที่ผ่านมา ไม่มีมอนสเตอร์โจมตีพวกเขาหลังพระอาทิตย์ตกดิน แต่เมื่อสองวันก่อนหน้านั้น มอนสเตอร์ยังโจมตีไม่หยุดแม้แต่ในยามวิกาล
“ท่านหมายความว่ามีสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ออกล่าเฉพาะตอนกลางคืนในบริเวณนี้หรือคะ”
“ถูกต้อง พวกมอนสเตอร์อื่นๆ กลัวมันจนไม่กล้าขยับตัว”
เหล่าทหารรับจ้างที่อยู่ใกล้ๆ ได้ยินบทสนทนา ต่างกลืนน้ำลายลงคอด้วยความประหม่า
ถ้าเป็นวันแรก พวกเขาคงหัวเราะเยาะแล้วคิดว่ามันเป็นแค่ความเพ้อฝันของขุนนางหนุ่ม แต่หลังจากเห็นความสามารถของกิสเลนมาตลอดห้าวันที่ผ่านมา พวกเขารู้ดีว่าคำพูดของเขามีน้ำหนัก
ฟู่…
