ด้วยการโจมตีอันดุเดือดของกิสเลน จำนวนของไดรัสเอนต์ลดลงอย่างรวดเร็ว
“โรรรร…”
ในที่สุด หลังจากเวลาผ่านไปไม่นาน ไดรัสเอนต์ทั้งหมดก็ถูกกำจัดลง
“พวกเรา…พวกเราชนะแล้ว!”
ทหารรับจ้างหลายคนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
ถึงแม้พวกเขาจะได้รับชัยชนะ แต่ไม่มีใครเปล่งเสียงแสดงความยินดี ทุกคนกลับนั่งเงียบงัน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่กิสเลน
เขายืนนิ่ง เงยหน้าขึ้น ดวงตาปิดสนิท
“ตุ้บ!”
เสียงดาบที่ปักลงบนพื้นดังก้องไปทั่ว กิสเลนหันกลับมาเผชิญหน้ากับกลุ่มทหารรับจ้าง ทำให้หลายคนสะดุ้งเฮือก
ทหารรับจ้างทุกคนยังคงตะลึงงันกับพลังอันน่ากลัวที่กิสเลนแสดงออกมา ในสายตาของพวกเขา กิสเลนไม่ใช่ขุนนางหนุ่มอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นนักรบผู้เก่งกาจที่น่าหวาดกลัว
“หึ”
กิสเลนมองไปยังกลุ่มทหารรับจ้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยังคงมีแววตื่นตะลึงฉายอยู่ในสีหน้าของพวกเขา
“พวกเจ้าได้ดูโชว์สนุกกันหรือยัง?”
ไม่มีใครกล้าตอบ แม้พวกเขาจะได้รับค่าจ้างให้มาต่อสู้ แต่กลับพยายามวิ่งหนีเพราะความหวาดกลัว พวกเขาเคยดูถูกเขาว่าเป็นขุนนางนิสัยเสีย แต่ท้ายที่สุด คนที่ล้มเหลวกลับเป็นพวกเขาเอง
“ถ้าพวกเจ้าสู้ได้ แต่ปล่อยให้ความกลัวครอบงำ เจ้าก็จะตาย”
คำพูดนี้ เขาเคยพูดกับทหารคนหนึ่งที่ตื่นตระหนกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับออร์ค และเหมือนกับครั้งนั้น กิสเลนจงใจลงมือสู้เพียงลำพังอีกครั้ง
