“กรรรรร!”
เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของพวกไดรัสเอนต์ดังลั่น ขณะที่พวกมันเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
แม้เปลือกนอกของพวกมันจะถูกทำลายไปแล้ว แต่ดูเหมือนพวกมันยังมั่นใจว่าตัวเองสามารถบดขยี้มนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างง่ายดาย
ทหารรับจ้างที่รู้สึกกดดันเริ่มลังเล พวกเขาเตรียมจะถอยหนี แต่กิสเลนกลับหยิบหอกขึ้นมาและพูดขึ้น
“นี่พวกเจ้าจะหนีไปโดยไม่แม้แต่ลองสู้เลยหรือไง? คิดว่ากินข้าวของนักดาบไปฟรี ๆ แบบนี้จะได้ต่อไปเรื่อย ๆ หรือ?”
น้ำเสียงเย้ยหยันของเขาทำให้ทหารรับจ้างเหลือบมองด้วยความสับสน พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าความมั่นใจของกิสเลนมาจากไหน ทั้งที่อาวุธและแม้แต่ไฟก็ไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้
“ดูให้ดี”
กิสเลนพูดแค่นั้น ก่อนจะเหวี่ยงหอกออกไปด้วยแรงทั้งหมด
“ฉั่ก!”
หอกพุ่งทะยานด้วยความเร็วมหาศาล ทะลุร่างของไดรัสเอนต์ที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะเสียบลึกลงไปในร่างของตัวที่อยู่ด้านหลัง
“โรรรรร!”
เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น เป็นครั้งแรกที่พวกมันรู้สึกถึงความเจ็บแปลบ พวกมันเริ่มเซถอยหลังด้วยความตกใจ
“หา?”
ทหารรับจ้างต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น ขณะที่กิสเลนหันมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“พวกโง่ มองไม่ออกหรือไง? เปลือกของพวกมันหายไปแล้ว เถาวัลย์ก็ถูกเผาจนใช้โจมตีระยะไกลไม่ได้อีก ตอนนี้พวกมันก็แค่สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ ๆ ช้า ๆ เท่านั้น”
