“อะไรนะ? นายน้อยหมายถึงอะไรกันแน่?”
ก่อนที่กิสเลนจะทันตอบคำถามของกิลเลียน ทหารรับจ้างบางคนหัวเราะเยาะและเดินล้ำหน้าขึ้นไป
“ดูเหมือนเจ้านายของเราจะกลัวจนตัวสั่นสินะ”
“ไม่มีอะไรข้างหน้าหรอก ทำไมจู่ ๆ ถึงหยุดเอาดื้อ ๆ?”
“ปล่อยให้พวกเราเคลียร์ทางเองเถอะ นายน้อยพักอยู่เฉย ๆ ก็พอ ไม่ใช่ว่าท่านจ้างพวกเราเพื่อเรื่องนี้เหรอ?”
พวกเขาเอ่ยคำเยาะเย้ยพลางเหวี่ยงขวานไปที่ต้นไม้
ในกลุ่มใหญ่แบบนี้ ย่อมมีบางคนที่ไม่ฟังคำสั่งใครเลย
สำหรับพวกเขา กิสเลนก็แค่เด็กหนุ่มที่ขาดประสบการณ์ ไม่เก่งพอจะควบคุมอะไรได้ ในสายตาของพวกเขา สิ่งที่จำเป็นมีเพียงแค่จุดหมายปลายทางเท่านั้น ส่วนวิธีการจัดการ พวกเขาคิดว่าทำเองได้ง่าย ๆ คำสั่งของกิสเลนเป็นเรื่องตลกในสายตาพวกเขา
จริง ๆ แล้ว มีเพียงกองทหารเซอร์เบรัสเท่านั้นที่เตรียมพร้อมต่อสู้ตามคำสั่งของกิสเลน ส่วนทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ยืนดูเฉย ๆ คิดว่านายน้อยแค่สร้างเรื่องวุ่นวาย
“หยุด”
เสียงคำสั่งของกิสเลนเย็นเยียบจนทำให้พวกทหารรับจ้างที่เดินล้ำหน้าไปชะงักอย่างไม่มั่นใจ
“ข้างหน้ามันมีอะไรกันแน่?”
“ดูเหมือนจะไม่อันตรายเท่าข่าวลือเลย ทำไมถึงไม่เดินต่อไปสักที?”
“จุดหมายก็อยู่ไม่ไกลแล้วนี่?”
แม้พวกเขาจะบ่นอุบอิบ แต่กิสเลนยังคงมีสีหน้าจริงจังและกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น
“กลับมาที่นี่ช้า ๆ ถ้าเจ้ายังยืนตรงนั้น เจ้าจะตาย”
คำพูดของกิสเลนทำให้พวกเขาขมวดคิ้วด้วยความสับสน
