ความเชื่อนี้กลายเป็นแรงผลักดันให้พวกเขาสู้ต่อไป
“กร๊าวววว!”
“อ๊ากกกก!”
“ช่วยด้วย!”
มอนสเตอร์อย่างไดรัสเอนท์ที่มีการบันทึกถิ่นที่อยู่ไว้นั้น สามารถจัดการล่วงหน้าเพื่อลดความสูญเสียได้
แต่กิสเลนไม่สามารถอยู่ทุกที่ได้ตลอดเวลา
ป่าที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์เหล่านี้เป็นดั่งเขาวงกต สัตว์บางตัวเร่ร่อนโดยไม่มีถิ่นที่อยู่ชัดเจน ขณะที่บางตัวก็ย้ายที่ไปเรื่อยๆ ด้วยเหตุผลต่างๆ
มอนสเตอร์เหล่านี้มักปรากฏตัวทางด้านข้างหรือด้านหลังของกลุ่ม ทำให้พวกเขาตกอยู่ในอันตราย
“รอก่อน! ข้าจะไปช่วย!”
เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ กิสเลนจะเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปช่วยเหล่าทหารรับจ้าง
ไม่นานนัก ร่างของเขาก็เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยฟกช้ำ
การเป็นคนแรกที่เข้าสู่ทุกการต่อสู้โดยไม่ยั้งมือทำให้เขาต้องแบกรับภาระหนักหน่วง
“นายน้อย! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกทหารรับจ้างเถอะ! เลิกทำแบบนี้ได้แล้ว! ท่านบ้าหรือไง?!”
เบลินดาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำตัวแบบนี้
ไม่มีนายจ้างคนใดที่ลงไปสู้ในแนวหน้า
แม้แต่ในสงคราม ผู้บัญชาการก็มักจะอยู่ในพื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุด การเอาชีวิตรอดของผู้นำถือเป็นสิ่งสำคัญสำหรับกลุ่ม
แต่กิสเลนกลับผลักดันตัวเองไปจนถึงขีดสุด
ทุกครั้งที่เธอเห็นเขาสู้ เบลินดารู้สึกเหมือนหัวใจตกวูบ
‘เขาไม่สนใจชีวิตตัวเองเลยหรือยังไง?’
เธอยอมรับในฝีมือของเขา เขาน่าประทับใจอย่างแน่นอน
