เมื่อเบลินดาและกิลเลียนเตรียมการทุกอย่างเสร็จ พวกเขาเข้ามาหาเขา
พวกเขาตั้งใจจะเกลี้ยกล่อมเขาเป็นครั้งสุดท้าย แต่เมื่อเห็นสีหน้าของกิสเลน คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ
สีหน้าขี้เล่นของเขาหายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยแววตาเย็นชา ราวกับเขาตัดสินใจเผชิญหน้ากับความตายแล้ว
เมื่อเห็นเช่นนั้น พวกเขาจึงทำได้เพียงรายงานความคืบหน้า
“นายน้อย…ตอนนี้ค่ายพักพร้อมรองรับที่พักและอาหารเบื้องต้นแล้วเจ้าค่ะ แต่ข้าคิดว่าเราไม่ควรชักช้าอีก”
“การฝึกของทหารรับจ้างก็เรียบร้อยแล้ว แต่ตอนนี้พวกข้ารับใช้เริ่มเคลื่อนทัพกดดันพวกเราแล้วเจ้าค่ะ”
“อืม…”
กิสเลนหยุดคิดไปครู่หนึ่ง
มันคงดีกว่าถ้าได้เตรียมตัวมากกว่านี้ แต่ถึงตอนนี้มันคือขีดจำกัด หากเขาไม่ใช่ทายาทของแกรนด์ดยุค เพอร์เดียมคงไม่ปล่อยให้เขามาไกลถึงเพียงนี้
เขายิ้มขม ๆ ก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างช้า ๆ
“พวกเจ้าพูดถูก เรารอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”
เวลาคือสิ่งที่เขาขาดอยู่เสมอ
หากแผนการนี้สำเร็จ เขาจะได้เวลาที่เขาต้องการที่สุดเสียที
ปล่อยลมหายใจยาว กิสเลนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ไปเรียกทหารรับจ้างทั้งหมดมา”
