มีดสั้นเล่มหนึ่งพุ่งตรงไปยังกิสเลน หมายจะจบชีวิตเขาด้วยการโจมตีที่ดวงตา
กิสเลนหลบการโจมตีนั้นอย่างง่ายดาย เพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะตอบโต้ด้วยการแทงมีดในมือเข้าไปที่สีข้างของเคาอาร์อย่างรวดเร็ว
“อึก… ไอ้สารเลว…”
เคาอาร์จ้องกิสเลนด้วยสายตาเดือดดาล ทั้งเจ็บทั้งโมโห
‘มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่!’
เขาไม่เชื่อว่าคนตรงหน้ามีฝีมือมากกว่าตน และตัดสินใจยืดแขนออกไปหมายจะโจมตีขมับของกิสเลน
แต่กิสเลนกลับหลบหลีกได้อย่างลื่นไหล เขาเพียงเอนศีรษะเล็กน้อยเพื่อหลบ ก่อนจะหมุนมีดในมืออย่างรวดเร็วเปลี่ยนเป็นการจับแบบกลับด้าน
“เจ้าควรตั้งใจให้มากกว่านี้”
พร้อมคำพูดนั้น กิสเลนกรีดมีดไปที่แขนของเคาอาร์
“อ๊ากกก!”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ขณะเคาอาร์เริ่มตระหนักว่าการโจมตีแรกของกิสเลนนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
เคาอาร์กัดฟันแน่น พุ่งเข้าใส่กิสเลนด้วยชุดการโจมตีที่ดุดันกว่าเดิม แต่กิสเลนกลับหลบและปัดป้องทุกการโจมตีได้อย่างง่ายดาย
แทนที่เคาอาร์จะสร้างบาดแผลให้กิสเลน กลับกลายเป็นว่าร่างกายของเขาเองสะสมบาดแผลมากขึ้นเรื่อยๆ
“ไอ้เด็กเวร!”
เคาอาร์ตะโกนลั่น ก่อนจะกระชากมือที่ถูกมัดติดกับกิสเลนอย่างแรง หวังจะทำให้สมดุลของอีกฝ่ายเสียหาย และฉวยโอกาสฟันที่คอ
แต่ร่างของกิสเลนกลับเคลื่อนไหวอย่างไม่ธรรมดา เขาหลบหลีกการโจมตีนั้นได้อย่างง่ายดาย ใช้แรงของเคาอาร์เป็นตัวช่วยในการยืดตัวกลับเข้าสู่สมดุล
