แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน เขาก็ไม่อาจเข้าถึงจุดอ่อนของกิสเลนได้เลย
ฉัวะ!
เสียงมีดกระทบกันดังขึ้น กิสเลนปัดการโจมตีของเคาอาร์ออกอย่างง่ายดาย
“การเล็งแต่จุดสำคัญไม่ได้ผลเสมอไปหรอก ถ้าแค่นั้นแม้แต่สัตว์ป่าก็ยังทำได้”
กิสเลนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบคล้ายสอนบทเรียน ก่อนจะเคลื่อนมีดแทงเข้าไปยังจุดต่างๆ รอบตัวเคาอาร์
การโจมตีของเขาหลีกเลี่ยงจุดตายอย่างชาญฉลาด แต่สร้างบาดแผลลึกบนสีข้าง ไหล่ หน้าอก และท้อง
“อึก…”
เคาอาร์ที่บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ในที่สุดก็ปล่อยแขนลงข้างตัวอย่างอ่อนแรง
แต่ถึงร่างกายจะยอมแพ้ แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาจ้องมองกิสเลนด้วยสายตาอาฆาต
กิสเลนพยักหน้าเบาๆ ด้วยความชื่นชม
“เจ้ามีความพยายามที่น่าชื่นชม ข้าขอยอมรับตรงนี้เลยว่าเจ้าไม่ได้ใช้มานาจนถึงตอนนี้”
“อย่ามาทำเป็นพูดดี… ยังไม่จบหรอก ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!”
“เจ้าคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ? อีกแค่ครั้งเดียว เจ้าก็ตายแล้วนะ ฮ่าๆ”
กิสเลนกล่าวพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด
เขาโยนมีดในมือทิ้งไปด้านหลังอย่างไม่ไยดี
…?
เคาอาร์ที่ยืนหมดแรง รวมถึงเหล่าทหารรับจ้างที่ยืนมอง ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก
ใบหน้าของเคาอาร์เต็มไปด้วยความสับสน‘ทำไมหมอนั่นถึงโยนมีดทิ้ง ทั้งที่ชนะอยู่แล้ว?’
หรือว่าเขาตัดสินใจไปแล้วว่าการต่อสู้นี้จบสิ้น และจะจบมันตามเงื่อนไขของตัวเอง?
“ไอ้สารเลว…!”
