เคาอาร์ไม่อาจยอมรับได้ การดวลนี้ยังไม่จบจนกว่าจะมีฝ่ายหนึ่งยอมแพ้หรือตายไป
ด้วยความเดือดดาล เขาตะโกนลั่น“เจ้ากำลังเยาะเย้ยข้าหรือไง? ใครบอกว่าการดวลจบแล้ว! หยิบมีดของเจ้าเดี๋ยวนี้! มันยังไม่จบ! ข้าจะฆ่าเจ้า!”
กิสเลนมองการระเบิดอารมณ์ของเคาอาร์อย่างไม่สะทกสะท้าน เขาเอานิ้วเกาใบหูตัวเองอย่างสบายๆ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“ใครบอกว่ามันจบแล้ว?”
“อะไรนะ?”
“ข้าเองก็ไม่ได้คิดจะจบมันตอนนี้เหมือนกัน”
“แล้วทำไมถึงโยนมีดทิ้ง?”
ก่อนที่เคาอาร์จะพูดจบ กิสเลนก็ยกกำปั้นขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“ถึงเวลาเรียนบทเรียนของเจ้าแล้วล่ะ เจ้าควรรู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเองบ้าง”
“อะไรนะ?”
เคาอาร์ที่ยังไม่ทันเข้าใจสิ่งที่กิสเลนพูด กำปั้นของอีกฝ่ายก็กระแทกเข้าที่ขมับของเขา
ตุ้บ!
“อ๊าก!”
เคาอาร์เซถอยอย่างแรงจากการโจมตีที่คาดไม่ถึง ถึงอย่างนั้นเขายังคงเงื้อมีดหมายจะโจมตีกิสเลน
ปฏิกิริยาของเขารวดเร็วจนน่าตกใจ
กิสเลนรู้สึกชื่นชมอยู่ในใจพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ แต่การชื่นชมและการให้บทเรียนเป็นคนละเรื่องกัน
กิสเลนคว้าข้อมือของเคาอาร์ที่ถือมีดไว้และบิดมันไปในทิศทางตรงข้าม
กร๊อบ!
“อึก!”
เสียงกระดูกดังลั่นพร้อมกับมีดที่ร่วงลงพื้น กิสเลนใช้เท้าดันมันขึ้นเบาๆ จนมีดลอยขึ้นกลางอากาศ
เขาคว้ามีดไว้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนใช้มันตัดเชือกที่มัดมือทั้งสองคนไว้
ฉับ!
