เคาอาร์ที่กำลังดึงเชือกด้วยแรงทั้งหมดของตัวเองเพื่อขัดขืน พอเชือกขาดเขาก็เสียหลักถอยหลังไป
เพียงไม่กี่ก้าว แต่เพียงพอให้เขาเหยียบออกนอกวง
‘เวรเอ๊ย!’
ตามกฎของการดวล การก้าวออกนอกวงคืออีกหนึ่งวิธีที่จะแพ้โดยไม่ต้องตายหรือยอมจำนน
เคาอาร์ตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นช้าเกินไป ใบหน้าของเขามืดครึ้มทันที
แม้ว่าเขาจะไม่เคยกลัวความตายมาก่อน แต่ครั้งนี้…มันคือสถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“ชิ”
เคาอาร์ถ่มน้ำลายปนเลือดลงบนพื้น ก่อนจะจ้องมองกิสเลนด้วยสายตาเคียดแค้น
“ดูเหมือนว่าข้าจะก้าวออกจากวงโดยไม่ทันตั้งตัว ถือว่าเจ้ามีโชคนะ เจ้าหนู”เคาอาร์กล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น แต่แฝงไว้ด้วยความยอมรับอย่างไม่เต็มใจ
“น่าเสียดายที่คงต้องจบกันแค่นี้ ข้ายอมแพ้ละ ไม่อยากเชื่อเลยว่าวันแบบนี้จะมาถึง”
แม้จะเป็นความพ่ายแพ้ แต่ก็ไม่ใช่เพราะเขาตายหรือยอมจำนน
มันเป็นเพียงเพราะเชือกที่มัดมือเขาอยู่ถูกตัดจนเขาก้าวออกจากวงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ
เคาอาร์ถือว่านี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง เขาสามารถจบการดวลได้ในขณะที่ยังรักษาหน้าตัวเองไว้ได้ โดยแสร้งว่ามันเป็นเพราะกฎเกณฑ์ ไม่ใช่เพราะฝีมือที่ด้อยกว่า
เหล่าทหารรับจ้างที่ยืนดูอยู่รอบๆ มองเขาด้วยสายตาเวทนา แต่เคาอาร์ไม่สนใจ
’…ต้องยอมรับว่าไอ้บ้านั่นมันเก่งเกินไป’
เขาเสยผมตัวเองขึ้นพลางพูดต่อด้วยสีหน้าที่พยายามทำให้ดูมั่นใจ
