ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเคาอาร์ ทันใดนั้น เขาก็แผดเสียงออกมาด้วยความโกรธสุดขีด
“ข้ายอมรับเรื่องนี้ไม่ได้!”
สายตาของเขาจับจ้องไปที่กิสเลน เต็มไปด้วยความเคียดแค้น
เคาอาร์ ผู้ที่เคยได้รับการยกย่องในฐานะอัจฉริยะผู้มีทักษะมานาอันยอดเยี่ยม ชีวิตที่ผ่านมาของเขาไม่เคยรู้จักคำว่าความหวาดกลัวเลย
แต่ตอนนี้ เขากลับถูกขุนนางหนุ่มที่ดูเหมือนมือใหม่ตีจนไม่เหลือชิ้นดี
“อ๊ากกกก!”
เขาพุ่งเข้าใส่ด้วยความโกรธ แต่หมัดของกิสเลนกลับเหวี่ยงสวนมาอย่างไร้ความปรานี
“หมาบ้า ต้องได้รับการสั่งสอนด้วยการซ้อม”
ตุ้บ!
“อึก!”
ตุ้บ!
“อ๊าก!”
ทุกหมัดที่เหวี่ยงออกมาทำให้สติของเคาอาร์ค่อย ๆ เลือนหาย ความคิดเรื่องชัยชนะหรือการพิสูจน์ตัวเองเริ่มจางลง
‘ทำไม… ทำไมข้าถึงโดนซ้อมแบบนี้?’
ตุ้บ!
‘ข้าทำอะไรอยู่กันแน่?’
เลือดที่ไหลไม่หยุดและแรงปะทะซ้ำ ๆ ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งอย่างเขาแทบรับไม่ไหว ดวงตาเริ่มพร่ามัวเหมือนคนเมา ร่างกายเซไปมา
พวกทหารรับจ้างที่ยืนดูอยู่กลืนน้ำลายลงคอ
“มีคนที่จะเอาชนะหมอนั่นได้ด้วยเหรอ?”
“ถ้ายังปล่อยไว้แบบนี้ เขาคงตายแน่ ๆ เราควรหยุดไหม? การดวลมันจบไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
“เขาน่าจะฆ่าเสียแต่แรก… นี่แหละ สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อไปยุ่งกับพวกขุนนาง”
ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่กิสเลนวางแผนไว้ตั้งแต่แรก
คนประเภทนี้ หากไม่ถูกทำให้กลัวต่ออำนาจของนายเหนือหัว พวกเขาก็จะพยายามก่อการอยู่เรื่อย
