ทันทีที่กิสเลนและกิลเลียนเตรียมตัวออกเดินทาง เบลินดาก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร่งรีบ
“นายน้อย! ท่านหมายความว่าอย่างไรที่จะพัฒนาป่ามอนสเตอร์? ข่าวลือแพร่สะพัดไปหมดแล้วว่าท่านเกือบก่อเรื่องวุ่นวายอีกครั้ง!”
ดูเหมือนข่าวลือจะแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว เมื่อเบลินดาได้ยิน เธอก็รีบมาหากิสเลนทันที
“โอ้ เบลินดา ข้ากำลังคิดจะไปหาเจ้าอยู่พอดี ถือว่ามาได้จังหวะเลย ข้ามีเรื่องจะขอให้เจ้าช่วย”
“เรื่องอะไรคะ?”
“ช่วยรวบรวมแรงงานให้ข้าที เราต้องการตั้งฐานใกล้ป่า พื้นที่ต้องใหญ่พอสำหรับคนประมาณสามร้อยคน แล้วก็จัดหาวัตถุดิบและเสบียงอาหารที่จำเป็น มันจะใช้เงินไม่น้อยทีเดียว”
เบลินดากระพริบตาเงียบๆ ก่อนจะเอียงศีรษะด้วยความสงสัย
“แต่ท่านลอร์ดเพอร์เดียมไม่ได้บอกห้ามท่านทำเรื่องนี้เหรอคะ?”
“ใช่ แต่ข้าจะทำอย่างลับๆ เจ้าแค่ช่วยข้าเตรียมการหน่อยได้ไหม?”
รอยยิ้มไร้เดียงสาของกิสเลนทำให้เบลินดารู้สึกอยากจะต่อยหน้าเขาสักที เธอตะโกนใส่เขาอย่างเหลืออด
“ทำไมท่านถึงทำแบบนี้ทั้งที่ถูกสั่งห้ามแล้ว? ปกติท่านก่อเรื่องเล็กๆ บ่อยอยู่แล้ว แต่ทำไมคราวนี้มันถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้?”
เธอรู้สึกเสียใจที่เคยคิดว่ากิสเลนเติบโตขึ้นเป็นคนที่ดีขึ้น แต่ไม่เคยนึกฝันเลยว่าการก่อเรื่องของเขาก็จะยิ่งใหญ่ขึ้นเช่นกัน
“อย่าโกรธไปเลย ถ้าเจ้าไม่อยากช่วยก็ไม่เป็นไร”กิสเลนยักไหล่ราวกับไม่ใส่ใจ แล้วพูดต่อ
