‘เฮอะ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ข้าคงจับพวกนี้หักกระดูกกันหมด’
เมื่อครั้งยังเป็นราชาแห่งทหารรับจ้าง ใครก็ตามที่ขัดขวางเขา มักจบลงด้วยการถูกทำให้สยบด้วยกำลัง
แต่ตอนนี้ สถานการณ์ไม่เหมือนเดิม
ในที่สุด กิสเลนก็เลิกพยายามโน้มน้าวเหล่าผู้ติดตาม ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรหรือทำอะไร ก็ไม่มีความหมายในสายตาคนที่ไม่เคยเชื่อใจเขาเลย
เขาหันไปหาบิดาของเขาแทน บุคคลเดียวในห้องที่อาจพิจารณาคำขอของเขา
ซวอลเตอร์ลูบเปลือกตาด้วยท่าทางอ่อนล้า
‘ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่ลูกคนนี้คิดอีกแล้ว’
เมื่อเห็นลูกชายที่มักหลบหน้าเขาเดินเข้ามาหาเอง เขารู้สึกพึงพอใจอยู่เล็กน้อย แต่ความรู้สึกนั้นกลับหายไปในเวลาเพียงไม่กี่นาที
ลูกชายของเขามาเพียงเพื่อขออนุญาตก่อเรื่องอีกครั้ง ความกล้าของคนทางเหนืออาจเป็นคุณสมบัติที่น่าชื่นชม หากมันถูกนำไปใช้ในทางที่ถูกต้อง
‘ถ้าเป็นคนอื่น ข้าคงจับเข้าคุกไปแล้ว แต่จะทำยังไงได้ล่ะ เลือดก็คือเลือด’
แม้จะไม่พอใจ แต่เมื่อกิสเลนเข้ามาขออนุญาต ซวอลเตอร์ก็จำเป็นต้องให้คำตอบ เขาถอนหายใจยาวก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ข้าไม่อนุญาต หากเจ้าไปยั่วป่านั้นแล้วมอนสเตอร์ออกมาเป็นฝูง ความเสียหายต่อคฤหาสน์จะมหาศาล”
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็ทำอะไรไม่ได้ เข้าใจแล้ว”
“ว่าไงนะ? ข้าบอกว่าไม่ได้! …เดี๋ยวนะ เจ้าเข้าใจ?”
“ใช่ ท่านบอกว่าไม่อนุญาต ข้าก็เข้าใจ”
“อ่า… ใช่ ข้าพูดแบบนั้น”
