เมื่อได้ยินคำถามของพ่อ กิสเลนรวบรวมสติและปรับท่าทางให้ตรง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบ
“ไม่มีปัญหาอะไรเป็นพิเศษ ข้าเพียงแค่มีเรื่องต้องพูดคุยกับเอมิเลียเล็กน้อย”
“อย่างนั้นหรือ”
ประกายในดวงตาของซวอลเตอร์แสดงถึงความสนใจ
ตั้งแต่อดีต กิสเลนมักพยายามหลีกเลี่ยงและหนีหน้าพ่ออยู่เสมอ แทนที่จะเข้าหาพ่อเพื่อทักทาย เขากลับชอบหาเหตุผลมาปลีกตัวออกไป หรือไม่ก็ซ่อนตัวทุกครั้งที่ซวอลเตอร์ตามหา
ครั้งเดียวที่ทั้งสองได้พบหน้ากันแบบจริงจังคือเมื่อกิสเลนก่อเรื่องและถูกลากตัวกลับมาบ้าน
แต่ตอนนี้…กิสเลนกลับมาหาเขาด้วยตัวเอง
และนั่นยังไม่ใช่เรื่องเดียวที่ทำให้ซวอลเตอร์ประหลาดใจ คำพูดและการกระทำของกิสเลนมีความมั่นใจมากกว่าที่เขาเคยรู้จัก บางอย่างในตัวลูกชายดูเปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจน
มันราวกับว่ากิสเลนได้กลายเป็นคนแปลกหน้า…แตกต่างจากคนที่ซวอลเตอร์เคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง
เมื่อคนคนหนึ่งแสดงท่าทีผิดแปลกไปจากปกติ ความสงสัยย่อมเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ
‘ทำไมเจ้าเด็กนี่ถึงทำตัวแปลกไป? ป่วยหรืออย่างไรกัน?’
ซวอลเตอร์หรี่ตาลง มองกิสเลนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาจับผิด
‘อืม…มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลแน่’
ความเงียบของซวอลเตอร์ทำให้อากาศในห้องเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศ กิสเลนจึงเอ่ยปากก่อน
“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ข้าได้ยินมาว่าท่านปกป้องคฤหาสน์ไว้ได้อย่างดีตามเคย”
