กลุ่มของกิสเลนถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์เพอร์เดียมแม้ว่าการเดินทางจะไม่นานนัก แต่เมื่ออยู่นอกเขตคฤหาสน์ พวกเขาไม่อาจผ่อนคลายได้อย่างที่ทำเมื่ออยู่ในเพอร์เดียม
มีเพียงกิลเลียนที่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย เขาสำรวจพื้นที่ต่างๆ ในคฤหาสน์อย่างละเอียดถี่ถ้วน
ระหว่างที่มุ่งหน้าไปยังปราสาทของท่านลอร์ด กิสเลนหันไปถามกิลเลียน
“นี่คือคฤหาสน์เพอร์เดียม เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไรบ้างหลังได้เห็นกับตา?”
”…มันก็ดูใช้ได้”
“ไม่ ไม่ ข้าไม่ได้ถามถึงคำตอบแบบเป็นทางการ ข้าอยากได้ความคิดเห็นจริงๆ จากมุมมองของคนนอก”
กิลเลียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจพูดตามตรง เขาไม่ใช่คนที่จะกล่าวคำเยินยอ แม้จะเป็นนายเหนือหัวของเขาก็ตาม
”…บ้านเรือนทั้งหมดเก่าและทรุดโทรม ดูเหมือนไม่ได้รับการดูแล นั่นหมายความว่า…ที่นี่คงยากจนมาก”
เพอร์เดียมอาจเป็นพื้นที่ยากจน แต่เรย์โฟลด์ซึ่งเป็นเขตที่มั่งคั่งที่สุดในภาคเหนือกลับอยู่ในสถานะตรงกันข้าม กิลเลียนเองเคยลำบากหลังใช้ทรัพย์สินทั้งหมดรักษาชีวิตลูกสาว แต่ในฐานะทหารรับจ้างที่เดินทางไปทั่ว เขาได้เห็นความเป็นอยู่ของคนในเรย์โฟลด์และพื้นที่อื่นๆ มาแล้ว
สำหรับกิลเลียน สิ่งที่เขาเห็นในเพอร์เดียมคือหมู่บ้านชนบทที่ยากจนและล้าหลัง
กิสเลนพยักหน้าโดยไม่มีท่าทีขุ่นเคือง
