กิสเลนพยักหน้า“พ่อของข้า ปู่ของข้า และแม้แต่ปู่ทวดของข้าก็พยายามจะแก้ไขวงจรนี้ แต่ไม่มีใครทำสำเร็จเลย หากไร้เงิน เจ้าจะลองทำสิ่งใหม่ได้อย่างไร?”
“มันเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบาก”
กิสเลนแค่นยิ้มและกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“แม้แผ่นดินจะแล้ง หากยังมีน้ำเพียงหยดเดียว ก็ยังมีโอกาสที่ชีวิตใหม่จะผลิใบขึ้นมา แต่ความจริงคือ คฤหาสน์ของเรานั้น ไม่มีแม้แต่น้ำหยดนั้น”
กิลเลียนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ความหงุดหงิดในใจเขาเริ่มปะทุ
“พูดตามตรง ข้าคิดว่าท่านควรไปเป็นอัศวินของคฤหาสน์อื่นเสีย การสืบทอดคฤหาสน์นี้จะนำพาความทุกข์มาให้ท่านไม่จบสิ้น”
กิสเลนยิ้มอย่างมั่นใจ
“ข้าจะเปลี่ยนแปลงมัน”
“ว่าอย่างไรนะ? ท่านจะทำอย่างนั้นหรือ?”
น้ำเสียงของกิสเลนฟังดูเหมือนคำปฏิญาณ เมื่อกิลเลียนถามด้วยความไม่อยากเชื่อ กิสเลนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ข้าจะหยุดวงจรความยากจนนี้ให้ได้ ไม่ใช่น้ำหยดเดียว แต่จะเป็นพายุฝน”
กิลเลียนรู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นเพียงความฝันที่ไร้เดียงสาของคนหนุ่ม ในสายตาใครก็ตาม การกอบกู้เพอร์เดียมจากสภาพปัจจุบันเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่กิสเลนเชื่อมั่นในสิ่งที่เขาพูดอย่างแท้จริง เป็นความเชื่อมั่นที่ไม่มีใครเข้าใจ
ทันทีที่กิสเลนกลับถึงปราสาทของท่านลอร์ด เขาเริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว
