“แล้วเงินหายไปจากที่ใด? ทำไมเราไม่ขอการสนับสนุนเพิ่มจากเรย์โฟลด์? พวกเขามีทรัพยากรที่จะช่วยเรา”
โฮเมิร์น ผู้จัดการทั่วไป ถอนหายใจออกมา
“นั่นเป็นไปไม่ได้ เราจำเป็นต้องตัดงบประมาณ เพราะเรย์โฟลด์ ผู้ให้การสนับสนุนเรามากที่สุด ลดความช่วยเหลือลงแล้ว ข้าได้ยินมาว่าท่านเคานต์เรย์โฟลด์กำลังเพิ่มกำลังทหารและสะสมเสบียงอาหาร”
รันดอล์ฟถามด้วยความประหลาดใจ
“เหตุใดท่านเคานต์ถึงเพิ่มกำลังทหาร? ทางเหนือไม่มีที่ใดให้ต่อสู้อีกแล้วนอกจากที่นี่”
“ข้าไม่รู้ เรามัวแต่ให้ความสำคัญกับป้อมปราการทางเหนือ จนไม่ได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆ ตัวเราเลย”
“เราลดกำลังพลไม่ได้ หากเราทำเช่นนั้น พวกคนเถื่อนจะถล่มเข้ามาทันที เราเหลืออัศวินไม่ถึงสามสิบคนแล้ว คนที่เหลือลาออกไปเพราะไม่มีเงินสนับสนุน และนั่นคือเหตุผลที่เราต้องรับมือกับคนทรยศอย่างจามาลและฟิลิป”
แม้รันดอล์ฟจะโต้แย้งอย่างหนักแน่น แต่อัลเบิร์ตก็ยังคงตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์
“เราจำเป็นต้องลดกำลังพล รวมถึงกำลังอัศวินด้วย หากเป็นเช่นนั้น เราจะต้องลดแนวหน้าลงเช่นกัน”
รันดอล์ฟตะโกนออกมาเสียงดัง ราวกับว่าเขากำลังจะระเบิดความอัดอั้นในใจ
“ท่านพี่! การรักษาแนวหน้าไม่มีความหมาย หากเราต้องปล่อยให้เกิดช่องว่างจนพวกเถื่อนเล็ดลอดผ่านเข้ามา!”
ไม่มีใครตอบคำถามของเขา เหล่าขุนนางต่างหมดคำพูด การสนทนาในห้องโถงยังคงตึงเครียด
