หัวใจของกิสเลนเต้นแรง
แม้เขาจะยินดีที่ได้พบโฮเมิร์น อัลเบิร์ต และรันดอล์ฟอีกครั้ง แต่ท่านพ่อคือคนที่พิเศษที่สุดสำหรับเขา
ในชีวิตก่อน หลังจากที่เขาหนีออกจากบ้าน เขาไม่เคยได้พบพ่อของเขาอีกเลย ความทรงจำเกี่ยวกับบิดาจึงเลือนรางลงตามกาลเวลา
ทว่าตอนนี้ การได้เห็นพ่ออีกครั้ง ทำให้ทุกความทรงจำชัดเจนขึ้นทุกรายละเอียด
‘ข้าไม่รู้เลยว่ามันจะต้องใช้เวลานานถึงเพียงนี้’
ตอนที่เขาออกจากครอบครัว เขาเคยคิดว่าจะกลับมาได้ทุกเมื่อที่ต้องการ นั่นเป็นความคิดที่เด็กเกินไป
เมื่อครอบครัวล่มสลาย เขาจึงได้เรียนรู้ว่าสิ่งที่เขาเคยถือว่ามั่นคงเป็นเพียงภาพลวงตา
ประสบการณ์ในชีวิตก่อนทำให้เขาเข้าใจถึงคุณค่าของสิ่งที่เขาเคยมองข้ามไป
“พ่อ…”
กิสเลนเอ่ยออกมาอย่างสั่นเครือ แต่เขาไม่สามารถพูดอะไรต่อได้
คำพูดอย่าง“ท่านลำบากมามากไหม?”หรือ“ท่านกลับมาอย่างปลอดภัยใช่ไหม?”ล้วนติดค้างอยู่ในลำคอ
เขาทำได้เพียงจ้องมองพ่อด้วยสายตาที่สั่นไหว
แต่ซวอลเตอร์ไม่อาจรู้ถึงความรู้สึกในใจของลูกชาย เขามองกิสเลนอย่างระมัดระวัง
‘เกิดอะไรขึ้น? เขาก่อเรื่องอีกแล้วหรือ? แล้วทำไมสายตาถึงดู…ชื้นแบบนั้น?’
เมื่อกิสเลนยังคงนิ่งเงียบ ซวอลเตอร์จึงตัดสินใจพูดก่อน
“อะแฮ่ม… ข้าได้ยินว่าเจ้าออกเดินทางไปเรย์โฟล์ แล้วเป็นอย่างไรบ้างกับเรื่องของบุตรีแห่งเรย์โฟลด์?”
