สิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับเบลินดาคือ นางเป็นครู หัวหน้าสาวใช้ และมีฝีมือที่สามารถรับมือกับอัศวินทั่วไปได้อย่างง่ายดาย แต่เท่านั้นยังไม่พอจะอธิบายตัวตนของนาง
‘เอาเถิด ยังมีเวลาอีกมาก ข้าจะค่อยๆ ค้นหาความจริง’
เขาปล่อยความสงสัยเรื่องเบลินดาไว้ก่อน แล้วหันมาสนใจกับเรื่องที่สำคัญกว่า นั่นคือการเก็บรวบรวมทรัพย์สินและอาวุธจากศพของผู้โจมตี
ด้วยสภาพการเงินของคฤหาสน์ที่ย่ำแย่ และรายจ่ายที่ยังรออยู่ เขาไม่มีทางปล่อยทรัพย์สินใดให้หลุดลอยไป
หลังจากจัดการกับพวกมือสังหารในป่าได้แล้ว พวกเขาเดินทางต่ออีกสองวัน จนในที่สุดก็ถึงคฤหาสน์เพอร์เดียม ปราสาทเพอร์เดียมอันคุ้นตาปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้า ความรู้สึกอบอุ่นไหลผ่านหัวใจของกิสเลน
‘การมีบ้านให้กลับเป็นสิ่งที่วิเศษจริงๆ’
ในชีวิตก่อน ตอนที่เขากลับมาที่นี่ ครอบครัวของเขาได้ถูกทำลายไปแล้ว ไม่มีบ้านให้กลับ ความสิ้นหวังที่เขารู้สึกในตอนนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้จนกว่าจะได้สัมผัสเอง
ตั้งแต่นั้น เขาก็เร่ร่อน ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แม้ในยามพัก เขาก็ไม่เคยรู้สึกสงบสุขอย่างแท้จริง ใจของเขาเต็มไปด้วยความไม่สบายใจและความโศกเศร้า
แต่ในชีวิตนี้ การได้เห็นปราสาทเพอร์เดียมยังคงตั้งอยู่เช่นเดิม ทำให้หัวใจเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
“ข้าจะปกป้องมันให้ได้”
ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้คฤหาสน์เพอร์เดียมและครอบครัวของเขาต้องถูกทำลายอีกครั้ง
……………
เพล้ง!
