“เหตุใดจึงทำพลาดเช่นนี้?! ฆ่ามันไม่ได้แม้แต่คนเดียวรึ?!”
เสียงถ้วยชาที่ถูกขว้างแตกกระจายก้องไปทั่วห้อง เอมิเลียยืนอยู่กลางห้อง ดวงตาของนางแดงก่ำด้วยความโกรธ
“เมี้ยว!”
เสียงของบาสเต็ต แมวตัวโปรดของนาง ดังแหลมขึ้นเหมือนสะท้อนความขุ่นเคืองของนาง
เบอร์นาร์ฟยืนอยู่มุมห้อง เขาไม่กล้าสบตานาง
“นี่มันทำให้ข้าดูโง่ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!”
“เมี้ยว!”
เอมิเลียจ้องถ้วยชาที่แตกอยู่บนพื้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว ท่าทีสง่างามและเยือกเย็นที่นางแสดงต่อหน้าคนอื่นได้หายไปหมดสิ้น
เบอร์นาร์ฟกลืนน้ำลาย เขาคิดในใจ
‘นางยังดูงดงามเสมอ…ถึงแม้จะโกรธถึงเพียงนี้ก็ตาม’
แม้ว่าภาพของเอมิเลียที่กำลังเดือดดาลจะทำให้เขาหวาดหวั่น แต่เขากลับหลงใหลในความงามที่ไม่ลดน้อยลงของนาง
“ข้าจะไม่ยอมให้ความล้มเหลวเช่นนี้เกิดขึ้นอีก!”นางตะโกนเสียงดัง
“พวกมันทำให้ข้าต้องอับอายยิ่งกว่าเดิม!”เอมิเลียกระแทกเท้าลงกับพื้นด้วยความโกรธ ดวงตาแดงก่ำของนางจ้องเขม็งไปยังเบอร์นาร์ฟ
“เจ้า! ส่งมือสังหารไปตั้งสามสิบคน แต่กลับล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง นี่คือสิ่งที่ข้าคาดหวังจากเจ้าอย่างนั้นรึ?!”
เบอร์นาร์ฟหลบสายตาของเอมิเลีย เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะเถียง แม้เขาจะมีข้ออ้างในใจ แต่พูดไปก็เท่านั้น
“ข้าขออภัย ท่านหญิง ดูเหมือนพวกอัศวินของกิสเลนจะมีฝีมือเกินกว่าที่เราคาดการณ์ไว้”
