เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมหวังเพียงให้นางสงบลง แต่เอมิเลียกลับหัวเราะเยาะ
“เกินกว่าที่เราคาดการณ์รึ? เจ้าพูดเหมือนพวกมันเป็นทัพใหญ่อย่างนั้นแหละ ทั้งที่พวกมันมีเพียงไม่กี่คน และเจ้าก็รู้อยู่แล้วว่ากิสเลนไม่มีอะไรให้ภาคภูมิใจ เจ้ากลับปล่อยให้มันทำลายเกียรติของข้าเช่นนี้!”
“ข้าขอรับผิดชอบทั้งหมด”เบอร์นาร์ฟก้มหน้าลงต่ำ
เอมิเลียสูดหายใจลึก พยายามสะกดอารมณ์ นางหยิบบาสเต็ตขึ้นมากอดแน่น แมวตัวน้อยส่งเสียงร้องเบาๆ ก่อนจะถูหัวกับคางของนาง
“เจ้านี่ดีกว่าพวกคนไร้ค่าเสียอีก บาสเต็ต หากข้าส่งเจ้าไปจัดการกิสเลน ข้าคงไม่ต้องเจ็บปวดเช่นนี้”
“เมี้ยว~”บาสเต็ตครางรับเบาๆ
เบอร์นาร์ฟมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกขัดใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร
“เบอร์นาร์ฟ ฟังให้ดี ข้าจะให้โอกาสเจ้าแก้ตัวอีกครั้ง เตรียมสมาคมลักลอบไวลด์แคทให้พร้อม ข้าจะหาวิธีที่จะไม่ทำให้ข้าต้องอับอายอีกครั้ง”
น้ำเสียงของเอมิเลียกลับมาเย็นชาดังเดิม แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้เบอร์นาร์ฟรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก
“หากเจ้าล้มเหลวอีกครั้ง เจ้าคงรู้ว่าข้าจะทำอะไร ใช่ไหม?”
“ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอีก”เบอร์นาร์ฟตอบพร้อมก้มศีรษะต่ำกว่าเดิม
เอมิเลียปรายตามองเขา ก่อนจะวางบาสเต็ตลง นางหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้เบอร์นาร์ฟยืนอยู่ในความเงียบงัน
‘นางเอาจริง…ข้าต้องไม่พลาดอีก’เบอร์นาร์ฟคิดพร้อมความกดดันที่ถาโถม
