เธอหยิบกริชที่ซ่อนในแขนเสื้อขึ้นมาลูบอย่างไร้จุดหมาย พลางไตร่ตรองความเป็นไปได้ เธอเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อมดดำในตำนานที่สามารถถ่ายโอนวิญญาณเข้าสู่ร่างคนอื่นเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อ
เบลินดาพยายามมองหาอะไรที่ผิดปกติในสีหน้าสงบนิ่งของกิสเลน
‘ไม่สิ ไม่ใช่ เขาดูเหมือนจะต่างออกไป แต่เขาก็ยังเป็นกิสเลนของเราอยู่’
แม้บางครั้งเขาจะแสดงด้านที่แตกต่างออกมา แต่บรรยากาศเฉพาะตัวของกิสเลนไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย การที่เธอเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่ยังเล็ก ทำให้ไม่มีทางที่เธอจะจำผิดได้ เขาดูสุขุมและเจ้าเล่ห์ขึ้นอย่างแปลกประหลาด แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ หากคิดถึงตัวกิสเลนในอดีต เขาเคยมีลักษณะนิสัยที่ไม่ค่อยใส่ใจอะไรอยู่แล้ว เพียงแต่ตอนนี้มันถูกเพิ่มชั้นของความมั่นใจอย่างล้นเกินเข้าไป
‘เป็นคนที่ทั้งเหมือนเดิมและต่างออกไป’
นี่คือสิ่งที่เบลินดามองเห็นในตัวกิสเลน ณ เวลานี้
‘ข้าไม่เข้าใจจริงๆ เขาไม่ยอมบอกอะไรข้าเลย’
เบลินดาพยายามซักถามกิสเลนหลายครั้ง แต่ทุกครั้งเขามักจะตอบเลี่ยงว่า “ไว้จะอธิบายทีหลัง” จนในที่สุดเธอก็เลิกไล่ต้อนเขา และหันไปคิดถึงสิ่งอื่นแทน
‘ถ้าข้าจัดการเรื่องนี้ดีๆ อาจจะหาเงินได้บ้าง’
