“ไปกันเถอะ ถ้าขาดอะไรไว้ค่อยส่งคนกลับมารับทีหลังก็แล้วกัน”
กิลเลียนขับรถม้า ส่วนคนอื่นๆ ในกลุ่มขี่ม้าตามไปเหมือนตอนที่พวกเขามาที่เรย์โฟลด์
เบลินดาที่ขี่ม้าตามกิสเลนในระยะใกล้เงียบไปชั่วขณะ พลางตกอยู่ในห้วงความคิด
‘มันไม่ใช่แค่เรื่องบุคลิกที่เปลี่ยนไป แต่ไม่ว่าข้าจะคิดยังไงก็รู้สึกว่ามันแปลกไปหมด’
แรกเริ่มเธอเชื่อว่ากิสเลนแค่โตขึ้นและเริ่มมีสติ เธอคิดว่าความสามารถของเขาเพิ่งจะเริ่มสะท้อนความพยายามในการฝึกฝนที่ผ่านมาทั้งหมด เธอพยายามโน้มน้าวตัวเองว่าความอัจฉริยะที่แอบซ่อนมาตลอดนั้นเพิ่งจะแสดงออกมา
เพราะเธอคอยดูแลกิสเลนผู้ดื้อรั้นมาตั้งแต่เด็ก เธอจึงชินกับการมองทุกอย่างในแง่ดีเสมอ
แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามหาเหตุผลแค่ไหน เธอก็ไม่อาจเข้าใจได้เลยว่ากิสเลนสามารถรักษาลูกสาวของกิลเลียนได้อย่างไร
‘ไม่มีทางที่เด็กหนุ่มอย่างเขาจะรู้เรื่องพวกนี้ได้ด้วยตัวเอง’
กิสเลนไม่ใช่คนฉลาด และโลกทัศน์ของเขาก็ค่อนข้างแคบ เขาไม่เคยออกจากดินแดนเลย แล้วเขาจะไปได้ความรู้แบบนั้นมาจากไหน? นอกจากนี้ เบลินดารู้ดีว่ากิสเลนห่างเหินจากหนังสือมาตั้งแต่เด็ก คนแบบนั้นจะมีความรู้เรื่องการรักษาโรคที่ไม่มีใครรู้ได้อย่างไร? มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‘หรือว่าจะเป็น…เวทมนตร์ดำ?’
