“ว่าไงนะ?”
เบลินดามองกิสเลนด้วยสีหน้าตกตะลึง
ระหว่างที่พูดคุยกันนั้น รอยด่างสีแดงยังคงปรากฏขึ้นบนร่างของเด็กหญิงเป็นระลอก เหมือนกลีบดอกไม้ที่บานแล้วจางหายไป ก่อนจะกลับมาปรากฏอีกครั้ง วนเวียนไม่จบสิ้น บางจุดบวมเป่งจนหนองไหลออกมา ขณะที่บางจุดเพียงแค่โผล่แล้วเลือนหายไป เบลินดามองภาพนั้นอยู่นานก่อนจะพูดขึ้น
“โรคนี้ต้องเป็น ‘การลงทัณฑ์ชั่วนิรันดร์’ แน่ๆ”
กิสเลนพยักหน้า
‘การลงทัณฑ์ชั่วนิรันดร์’ เป็นโรคที่น่ากลัวและรักษาไม่ได้ แม้แต่ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ นักบวชต่างเชื่อว่าโรคนี้คือการลงโทษจากพระเจ้า สำหรับผู้ที่เคยทำบาปมหันต์ในอดีตชาติ ความเชื่อเหล่านั้นทำให้กิสเลนแค่นลิ้นด้วยความไม่พอใจ
“จริงๆ ข้าไม่เคยชอบพวกนั้นเลย นักบุญสาวและพวกเขามักจะชอบจู้จี้จุกจิกข้าตลอด… แต่ช่างมันเถอะ แค่คิดถึงก็หงุดหงิดแล้ว”
กิสเลนรีบเปลี่ยนเรื่อง เมื่อเห็นสายตาเต็มไปด้วยความสงสัยจากเบลินดาและคนอื่นๆ
“อย่างไรก็ตาม โรคนี้เป็นแค่โรคธรรมดา มันไม่ใช่การลงทัณฑ์จากพระเจ้า หรือคำสาปที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด มันคือโรคที่รักษาได้อย่างแน่นอน”
เบลินดาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินน้ำเสียงมั่นใจของเขา
“ท่านนายน้อยคิดจะรักษามันอย่างไร? ในเมื่อไม่มีใครทำได้ แม้แต่พลังศักดิ์สิทธิ์ก็ยังช่วยไม่ได้”
