การปล่อยข้อมูลผิดๆ ให้ศัตรูสับสนเป็นกลยุทธ์พื้นฐานที่ดี และกิสเลนรู้ว่าเอมิเลียคงเสียเวลาไปไม่น้อยในการค้นหาว่าเขารู้เรื่องสมาคมพ่อค้าของเธอได้อย่างไร แต่ต่อให้เธอพยายามมากแค่ไหน เธอก็จะไม่พบอะไรเลย เพราะใครจะไปคาดคิดว่าเขาคือคนที่เคยมีชีวิตในอนาคต เคยตายไปแล้ว และย้อนกลับมาในอดีต
“ตกลง จะให้เงินหรือไม่ให้? บอกแล้วว่าข้ามีธุระด่วน”
เอมิเลียกัดฟันแน่นก่อนพูดขึ้น
“เจ้า… เจ้าไม่กลัวหรือว่าหลังจากนี้เจ้ากับเพอร์เดียมจะปลอดภัยหรือเปล่า? ข้าไม่รู้ว่าเจ้ารู้ข่าวลือพวกนี้มาจากไหน แต่การมาขู่แบบไร้สาระ…”
แต่เธอพูดไม่จบ ประโยคหยุดลงกลางคัน ร่างของเธอสั่นสะท้านเพราะจู่ๆ ก็รู้สึกถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากกิสเลน
แม้เขาจะมีท่าทีสงบมาตลอด แต่ตอนนี้สิ่งที่แผ่ออกมาไม่ใช่ความสงบ หากเป็นแรงกดดันที่เหมือนจะบดขยี้ทุกสิ่งรอบข้าง
“พูดอีกสิ ว่าเจ้าคิดว่าเพอร์เดียมจะปลอดภัยหรือไม่?”
การล่มสลายของครอบครัวและอาณาเขต เป็นบาดแผลในใจที่ตามหลอกหลอนกิสเลนมาตลอดชีวิต และเอมิเลียคือหนึ่งในตัวการสำคัญ
คำขู่จากปากของเธอ คนที่เคยทำให้เขาสูญเสียทุกสิ่ง ทำให้เขาไม่อาจควบคุมความโกรธที่สุมอยู่ในใจได้
การเปลี่ยนแปลงกะทันหันในท่าทีของกิสเลนทำให้ทั้งอัศวินที่อยู่รอบๆ และเบลินดาที่เฝ้าดูเหตุการณ์ ต่างรู้สึกถึงความน่ากลัวจนเผลอกลืนน้ำลาย
แม้แต่การสบตากับเขาโดยตรงก็ทำให้เอมิเลียรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น
