“คำขู่ไม่ต้องใช้คำพูดหรอกนะ เอมิเลีย”
ตั้งแต่ออกจากครอบครัว กิสเลนใช้ชีวิตอยู่ในสนามรบ ท่ามกลางเลือดและดาบ เขาฆ่าทั้งอัศวินผู้เก่งกาจ ขุนนางผู้ทรงอิทธิพล และคนอีกนับไม่ถ้วน
ถ้าเขาสามารถสร้างปราสาทจากซากศพของคนที่เขาฆ่าได้ มันคงมีคนอย่างเอมิเลียอยู่ในกองซากนั้นด้วย
คำพูดร้ายกาจของเอมิเลีย ผู้ที่ยังไม่มีอำนาจมั่นคงในตอนนี้ ดูไร้ความหมายในสายตาของเขา ไม่ต่างจากรอยข่วนของแมว
“เจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกที่เคยกล้ามาท้าทายข้า?”
เขาหยุดคำพูดไปชั่วครู่ ก่อนจะพึมพำเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง
“ตอนนี้พวกนั้นคงยังมีชีวิตอยู่อย่างสุขภาพดี…แค่ชั่วคราวนะ”
“…อะไรนะ?”
“พวกนั้นน่ะ เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งดีนะ”
เอมิเลียมองกิสเลนอย่างไม่เข้าใจ เช่นเดียวกับทุกคนในห้องที่มีสีหน้างุนงง
กิสเลนหลบสายตาคมของพวกเขา พลางส่ายหัวเบาๆ ก่อนพูดอีกครั้ง
“เอาเถอะ นั่นไม่สำคัญหรอก ตอนนี้เจ้าจะทำยังไงล่ะ?”
เขาครุ่นคิดเล็กน้อยว่าจะพูดถึงดัชชีเดลฟีนดีหรือไม่ แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจไม่พูดถึงเพราะมันเสี่ยงเกินไป
เอมิเลียหลับตาลง
แม้เรื่องราวจะฟังดูเหลวไหล แต่การเห็นท่าทีมั่นใจของกิสเลนทำให้เธอเชื่อว่าเขาอาจรู้มากกว่าที่พูดออกมา
เธอฆ่ากิสเลนและพรรคพวกของเขาได้แน่นอนในตอนนี้ แต่หากเธอลงมือ ทุกอย่างจะต้องจบลงด้วยเสียงเล่าลือและความสงสัยที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
