“นายน้อยของข้าเดินทางมาด้วยตัวเอง แต่คุณหนูของเจ้ากลับไม่ออกมาต้อนรับ? ไม่แม้แต่จะจัดที่พักให้ และยังจะขอให้เรากลับไปอีก? นี่พวกเจ้าคิดว่าอาณาเขตเพอร์เดียมเป็นเรื่องล้อเล่นหรือไง?”
ยามคนนั้นเริ่มพูดตะกุกตะกัก จริงๆ แล้วพวกเขาก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเพอร์เดียมมากนัก แต่เขาไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ
“ไม่ใช่ว่าเป็นแบบนั้น… เพียงแต่คุณหนู…”
“เฮ้!”
ทันทีที่เบลินดาปลดปล่อยออร่าอันน่าเกรงขาม ยามถึงกับถอยหลัง สีหน้าซีดเผือด
‘อะ…อะไรกันเนี่ย? แต่งตัวเหมือนสาวใช้ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นองครักษ์ลับอะไรสักอย่าง…’
ด้วยแรงกดดันที่ล้นหลาม ร่างของยามสั่นสะท้าน กิสเลนจึงก้าวออกมาขัดจังหวะ
“พอเถอะ เบลินดา”
“แต่ว่า นายน้อย…”
“ไม่เป็นไร ข้าจะจัดการเอง”
หลังจากให้เบลินดาถอยออกไป กิสเลนก็เดินเข้าไปหายามแล้วกระซิบเบาๆ
“ไปบอกพวกเขาว่าข้ามีเรื่องจะคุยเกี่ยวกับสมาคมพ่อค้า ถ้าข้ากลับไปตอนนี้ ใครจะรู้ว่าข้าอาจจะพูดอะไรออกไปบ้าง… ข้าน่ะไม่ใช่คนที่รู้จักการเก็บปากเก็บคำเท่าไหร่นัก”
“ค-เข้าใจแล้วครับ!”
ยามรีบวิ่งกลับเข้าไปในปราสาทด้วยความร้อนรน
ไม่นานนัก ยามคนเดิมก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมกับโค้งคำนับให้กิสเลนอย่างลึก
“คุณหนูของเราได้ฝากแจ้งว่า เชิญท่านเข้าไปด้านในได้เลยครับ”
