‘ใครจะไปคิดว่านายน้อยของเราจะโตขึ้นได้ขนาดนี้? แม้เขาจะยังมีท่าทีแปลกๆ บ้าง แต่ก็ถือว่าดีกว่าเดิมเยอะ’
กิสเลนไม่ได้เปลี่ยนแค่ท่าทางและคำพูดเท่านั้น ทักษะของเขายังพัฒนาขึ้นจนสามารถเอาชนะเคนได้ สำหรับบลินดา ซึ่งดูแลเขามาตั้งแต่เด็ก นี่คือสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกภูมิใจอย่างมาก
‘นายน้อยคงอารมณ์เสียเพราะการฝึกลับๆ พวกนั้นสินะ ทุกอย่างนี้ต้องยกความดีความชอบให้การสอนของข้าสิ’
ความจริงแล้ว สิ่งที่กิสเลนได้เรียนจากบลินดามีแต่กลเม็ดประหลาดๆ และความรู้ที่ค่อนข้างพิลึก แต่บลินดาไม่ได้คิดว่านั่นเป็นปัญหา
แม้จะมีตำแหน่งเป็นครูสอนพิเศษ แต่บลินดาไม่ได้มีทักษะการสอนที่ดีนัก ความคิดของเธอมักจะไม่ค่อยเหมือนใคร ความจริงคือ บลินดาทำหน้าที่เหมือนพี่เลี้ยงมากกว่าจะเป็นครูเสียอีก
“ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเถอะ”
“เราควรเรียกเซอร์เฟอร์กัสไปด้วยไหม? เขาเป็นองครักษ์ส่วนตัวของนายน้อยนี่นา”
“ไม่จำเป็นหรอก ถ้าขี่ม้าเร็วไป ลุงนั่นอาจหัวใจวายได้ ขนาดเมื่อวันก่อน เขายังล้มไปกลางคันตอนคุยกับข้าเลย”
“เข้าใจแล้ว งั้นเราออกเดินทางกันเถอะ”
กิสเลน เบลินดา และอัศวินอีกสี่คนที่ได้รับมอบหมายให้คุ้มกันพวกเขาออกจากปราสาทไปอย่างรวดเร็ว
