กิสเลนที่ได้ยินข่าวลือทั้งหมดรู้สึกสงสารเขาอยู่ลึกๆ
‘อีกไม่นาน ชื่อเสียเหล่านี้จะหายไปแน่นอน… อดทนไว้นะ สโควาน ทนต่อไปอีกหน่อย’
กิสเลนกับเคนไม่ได้เริ่มดวลทันที พวกเขารอจนคนดูมามากพอ เพราะตามธรรมเนียมการดวลควรรอให้ผู้ชมได้รวมตัวกันก่อน ในเมืองเพอร์เดียมที่ความบันเทิงหายาก การดวลถือเป็นเรื่องที่ทุกคนไม่อยากพลาด
เมื่อมีคนมารวมตัวกันมากพอ อัศวินคนหนึ่งก็เดินขึ้นมาพูด “ทุกคนมากันพร้อมแล้ว เริ่มได้เลย”
ผู้ชมรอบๆ เริ่มวางเดิมพันว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ แต่ปัญหาคือทุกคนวางเดิมพันข้างเคน
“แบบนี้ไม่ได้แล้ว ไม่มีใครยอมเดิมพันฝั่งกิสเลนเลย”
“จะให้ทำไงล่ะ ในเมื่อผลลัพธ์มันชัดเจนอยู่แล้ว”
“งั้นเปลี่ยนเงื่อนไขดีกว่าไหม?”
“พนันกันว่าไอ้นายน้อยจะยืนนานได้แค่ไหนแทนดีกว่า”
เมื่อได้ยินคำซุบซิบเหล่านี้ เคนยิ้มเยาะอย่างภาคภูมิใจ จากปฏิกิริยาของผู้คน คงชัดเจนแล้วว่าใครเป็นที่นิยม
“ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เปลี่ยนกติกาเลยก็ได้ ตามปกติเราควรจะ—”
“เดี๋ยวก่อน”
ก่อนที่อัศวินจะเปลี่ยนกติกา เสียงอ้อแอ้ดังขึ้นขัดจังหวะ
“สโควาน?”
สโควานที่ดูเหมือนไม่สนใจอะไร วางขวดเหล้าลงก่อนจะควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋า เขาดึงถุงเงินออกมาและโยนลงไปข้างหน้า
ตุ้บ!
อัศวินรับถุงหนักๆ นั้นไว้ และยิ้มเยาะพร้อมถามออกไปอย่างดูถูก “นี่อะไร? ทำไมเจ้าถึงเอามากขนาดนี้? เจ้าเอาจริงหรือ?”
