ารทรมานคนในปราสาทหรือก่อเรื่องวุ่นวายต่างๆ
‘คิดๆ ไปแล้วก็น่าอายจริงๆ’
กิสเลนหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ พลางยกมือขึ้นนวดขมับ เขาไม่กล้าต่อกรกับเคนในตอนนั้น จึงระบายความโกรธด้วยการทำตัวเป็นเจ้าใหญ่ในปราสาท เขาได้ฉายาว่า ‘ทรราชแห่งห้อง’ หรือ ‘เจ้าแห่งดาบห้อง’
‘เราเคยเป็นแบบนั้นได้ยังไงนะ?’
กิสเลนนั่งลงนึกย้อนไปถึงช่วงเวลานั้น พลางเด็ดกลีบดอกไม้ออกทีละกลีบ เคนที่กำลังมองเขาอยู่ขมวดคิ้ว
“นี่ แกไม่ได้ยินหรือไง? มีคนลือว่าแกบ้าไปแล้ว และดูเหมือนจะจริงซะด้วย” เคนพูดพลางหัวเราะเยาะ
กิสเลนลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากกางเกงแล้วมองหน้าเคนด้วยสายตาว่างเปล่า เคนที่ยังงงๆ เดินเข้ามาใกล้และกระซิบว่า “แล้วของที่ข้าสั่งให้เจ้าเตรียมไว้ล่ะ? ข้าอุตส่าห์มาที่นี่เพื่อสนุก แต่เจ้านี่ทำตัวแปลกไปนะ เสพยาอะไรมาหรือไง?”
“อ้อ…การเตรียมตัว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กิสเลนจึงนึกออกว่า ทุกครั้งที่เคนมาเยี่ยม เขาจะสั่งให้กิสเลนเตรียมเหล้าและผู้หญิงเพื่อเป็นความบันเทิงของพวกเขา แต่มิตรภาพแบบนี้คืออะไรกัน? สำหรับเคนแล้ว กิสเลนเป็นเพียงเหยื่อที่ง่ายต่อการใช้งาน
เคนตบแก้มกิสเลนเบาๆ แล้วพูดว่า “ดื่มและสนุกกันให้เต็มที่ นี่แหละมิตรภาพที่แท้จริง”
ในความเป็นจริง เขาแค่อยากออกไปก่อเรื่องมากกว่า เคนหยิ่งผยองและก่อเรื่องวุ่นวายมากมาย เขาล่วงเกินสาวใช้บ่อยครั้งและมักซ้อมทหารโดยไม่มีเหตุผล
ในเมื่อเคานต์แห่งเพอร์เดียมมักออกไปทำศึก เคนจึงเดินทา
