“เจ้า…เป็นใครกันแน่…”
แฟรงค์ไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น ฝีมือดาบของกิสเลนแม้จะน่าประทับใจ แต่การทำลายจุดกำเนิดของนักดาบระดับแฟรงค์โดยคนอายุน้อยเช่นเขานั้นเป็นไปไม่ได้เลย
กิสเลนปล่อยร่างที่สั่นระริกของแฟรงค์ไว้ที่พื้นก่อนจะหันหลังเดินจากไป
“พี่ชาย…”
เอเลน่ากลืนน้ำลายเมื่อเห็นกิสเลนที่เดินเข้ามา รูปลักษณ์ของเขาชโลมไปด้วยเลือดและปกคลุมด้วยออร่าสีแดง ราวกับปีศาจในคราบมนุษย์
“ทำไม…ทำไมพี่ถึงมีฝีมือแบบนี้…”
แม้เอเลน่าจะไม่ได้ฝึกดาบ แต่เธอเติบโตในแดนเหนือที่เต็มไปด้วยอัศวิน เธอจึงรู้ว่าแฟรงค์เป็นอัศวินที่แข็งแกร่งมาก หากเขาสามารถฆ่าจามาลและฟิลิปได้ แสดงว่าเขามีฝีมือพอที่จะเอาชนะอัศวินทั่วไปได้อย่างง่ายดาย
แต่กิสเลนเพิ่งกำจัดเขาไป
“อย่างนี้นี่เอง…พี่ฆ่าออร์คพวกนั้นได้จริงๆ สินะ…”
สองสามวันก่อนปราสาทเพอร์เดียมมีการถกเถียงเกี่ยวกับความสามารถของกิสเลน สโควานและทหารในกองปราบออร์คได้กระจายข่าวว่ากิสเลนเป็นคนฆ่าออร์ค แน่นอนว่าคนอื่นๆ พากันหัวเราะเยาะและเรียกสโควานว่าโกหก
กิสเลนไม่ได้ตอบคำถามของเอเลน่า เขาเพียงยิ้มให้
“พักผ่อนก่อนเถอะ”
“อะไรนะ?”
ทันใดนั้น กิสเลนเอื้อมมือไปแตะที่ต้นคอของเธออย่างอ่อนโยน
ตุบ
ร่างของเอเลน่าทรุดลงเหมือนหุ่นเชิดที่เชือกขาด ด้วยความที่เธอไม่มีมานา เธอจึงไม่สามารถต่อต้านหรือรับรู้ถึงสิ่งที่กิสเลนทำได้เลย
