ขยะที่วางอยู่ทำให้การหลบหนีเป็นไปได้ยาก การจัดเรียงขยะและสิ่งกีดขวางนี้ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างชัดเจน
“มันมีอะไรให้ดูตรงนี้หรือไง? มีแต่ขยะเต็มไปหมด”
เอเลน่าขมวดคิ้ว หลังจากใช้เวลาและความพยายามมาไกลถึงที่นี่ สถานที่ที่เธอเห็นกลับทำให้เธอรู้สึกผิดหวัง จามาลจึงพยายามอธิบายอย่างร้อนรน
“มันยังไม่พร้อมน่ะครับ อีกสักพักจะมีคนมาทำการแสดงที่น่าทึ่งให้ดู”
“พอเถอะ! ข้าจะกลับแล้ว ไปกันเถอะพี่ชาย”
เอเลน่าไม่ใช่คนโง่ แม้เธอจะพูดอย่างใจเย็น แต่ความไม่สบายใจก็ปรากฏให้เห็น เธอเชื่อใจอัศวินที่เคยคุ้มครองเธอมานานจึงยอมตามมา แต่การที่ถูกนำมายังที่ๆ เต็มไปด้วยขยะเช่นนี้ย่อมทำให้เธอสงสัย
“คุณหนูอุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว จะไม่รอดูการแสดงหน่อยหรือ?”
จามาลขวางทางเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ใบหน้าของเขาที่ดูจริงจังเมื่อครู่กลับเต็มไปด้วยความมั่นใจและไม่แยแส
“หลีกทาง ข้าจะกลับแล้ว”
“รออีกนิดจะได้ไหม?”
“ฟิลิป!”
เอเลน่าหันไปมองฟิลิปด้วยใบหน้าโกรธ แต่เขากลับยืนเคียงข้างจามาลโดยไม่พูดอะไร
“นี่มัน…ทั้งคู่เลยงั้นหรือ?”
เอเลน่าจับแขนกิสเลนแน่นด้วยความหวาดกลัว เมื่อทั้งสองอัศวินแสดงท่าทีเช่นนี้ ความรู้สึกไม่ดีแผ่ซ่านในใจเธอ
“ทำไม…พวกเจ้าทำแบบนี้ทำไม… เกิดอะไรขึ้น?”
เธอพูดออกมาอย่างยากลำบาก น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย จามาลหัวเราะเยาะเหมือนมันเป็นเรื่องเล็กน้อย
